Po utworzeniu II Korpusie Polskim na terenie Ukrainy gdzie otrzymał awans do stopnia kaprala i został przydzielony do 5 kompanii w 15 Pułk Strzelców Polskich. Uczestniczył w bitwach bitwie z Niemcami pod Kaniowem 11 maja 1918. W czasie ataku oddziałów niemieckich na polskie pozycje pod Potokami Uhacz dowodził oddziałem piętnastu żołnierzy gdzie wykazał się wyjątkową odwagą. We wniosku do jego odznaczenia napisano; „...uratował tabory przed zagarnięciem, rzucając się z narażeniem życia na nieprzyjaciela w ataku na białą broń (cyt. Wniosek o przyznanie odznaczenia VM). Za ten czyn otrzymał najwyższe polskie odznaczenie wojskowe Order Virtuti Militari. Po kapitulacji II Korpusu (12 maja) dostał się do niewoli niemieckiej. Zbiegł z niewoli i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Żytomierzu. W 1919 podjął służbę w Wojsku Polskim, został dowódcą kompanii 3 pułku piechoty Legionów w stopniu ppor. piechoty. W czasie wojny polsko-sowieckiej 1919–1920 brał udział w walkach, awansował do stopienia porucznika piechoty ze starszeństwem 1 czerwca 1919, następny awans otrzymał 1 lipca 1923 r. na kapitana piechoty. Od roku 1927 służył w 73 pułku piechoty.