Józef Uhacz, Julian (ur. 27 stycznia 1897 w Stróżach Wyżnych, zm. 17 września 1939?) – major Wojska Polskiego II RP, odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 27 stycznia 1897 r. we wsi Stróże Wyżne, był synem Piotra i Julii z Sołtysów. W latach 1907–1912 uczył się w II gimnazjum w Nowym Sączu, maturę zdał w 1912 r.. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 r. wstąpił do oddziału wojskowego J. Piłsudskiego, który od sierpnia 1914 wszedł do utworzonych Legionów Polskich. Uhacz służył kolejno: 1 pułk Legionów Polskich, potem 5 pułk Legionów Polskich. W lipcu 1915 r. w czasie walk pod Babinem został rannyW tym piśmie występuje nazwisko Uchacz Józef, Wojskowe Biuro Historyczne wykazuje właściwe nazwisko Uhacz Józef oraz w nawiasie Uchacz, co świadczy o pomyłkach w pisowni w niektórych dokumentach wojskowych, przebywał w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie. Po rekonwalanescencji skierowany do centralnych magazynów w Kozienicach. W lipcu 1916 r. uzyskał awans na st. szeregowego oraz dostał przydział do 5 kompanii 3 pułk Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym w 1917 podjął służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym. Brał udział w przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918). Po utworzeniu II Korpusie Polskim na terenie Ukrainy gdzie otrzymał awans do stopnia kaprala i został przydzielony do 5 kompanii w 15 Pułk Strzelców Polskich. Uczestniczył w bitwach bitwie z Niemcami pod Kaniowem 11 maja 1918. W czasie ataku oddziałów niemieckich na polskie pozycje pod Potokami Uhacz dowodził oddziałem piętnastu żołnierzy gdzie wykazał się wyjątkową odwagą. We wniosku do jego odznaczenia napisano; „...uratował tabory przed zagarnięciem, rzucając się z narażeniem życia na nieprzyjaciela w ataku na białą broń (cyt. Wniosek o przyznanie odznaczenia VM). Za ten czyn otrzymał najwyższe polskie odznaczenie wojskowe Order Virtuti Militari. Po kapitulacji II Korpusu (12 maja) dostał się do niewoli niemieckiej. Zbiegł z niewoli i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Żytomierzu. W 1919 podjął służbę w Wojsku Polskim, został dowódcą kompanii 3 pułku piechoty Legionów w stopniu ppor. piechoty. W czasie wojny polsko-sowieckiej 1919–1920 brał udział w walkach, awansował do stopienia porucznika piechoty ze starszeństwem 1 czerwca 1919, następny awans otrzymał 1 lipca 1923 r. na kapitana piechoty. Od roku 1927 służył w 73 pułku piechoty. Podjął naukę w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportu w Poznaniu, po ukończeniu roku 1929 został był komendantem Okręgu WF i Przysposobienia Wojskowego w Katowicach, był także kierownikiem Ośrodka Wychowania Fizycznego. Od roku 1934 pracował w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW). 19 marca 1937 r. awansował na mjr. piechoty, w 1939 r. sprawował funkcję inspektora w PUWFiPW. W lutym 1939r. pełnił funkcję kierownika Referatu w Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Uhacz Józef był jednym z założycieli Śląskiego Klubu Lekkoatletycznego Katowice (ŚLKLA), jest autorem artykułu w czasopiśmie „Reduta” pt. „Wpływ wychowania fizycznego na wyszkolenie wojskowe” (Reduta 24/1927), był autorem artykułów w „Na Straży” (nr3/1928). W czasie wojny obronnej w 1939 został przydzielony do Wołyńskiej Brygady Obrony Narodowej, prawdopodobnie poległ 17 września 1939 r. w rejonie Brodów podczas nalotu na transport kolejowy w czasie dyslokacji brygady.
Ordery i odznaczenia Order Virtuti Militari (1920) Krzyż Niepodległości (1931) Krzyż Zasługi Medal 3 Maja
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Józef Uhacz mhk.katowice.pl
Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem 3 Maja Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Stróżach