W 1618 Mustafa I został zdjęty z tronu w wyniku rebelii janczarów. Osman II planował wprowadzić reformy w Korpusie Janczarów, pogłoski o tych planach dotarły do janczarów. Kiedy sułtan postanowił udać się na pielgrzymkę do Mekki, janczarzy uznali to za próbę zebrania wojsk w Anatolii i Egipcie przeciw nim. W 1622 podburzeni przez matkę byłego sułtana Mustafy I i dowodzeni przez wielkiego wezyra opanowali pałac sułtański i udusili Osmana II, a następnie wynieśli na tron Mustafę. W trakcie rządów Murada IV (1623–1640) janczarzy wraz ze spahisami zbuntowali się i zażądali głów niektórych urzędników w tym agi janczarów Hasana Halife (Halife został zamordowany). W 1687 po klęskach wojennych (w tym pod Wiedniem) z sukcesem doprowadzili do zrzucenia z tronu Mehmeda IV. W lipcu 1703 w Stambule wraz z innymi formacjami wojskowymi zbuntowali się, czego wstępnym powodem była niechęć do wyprawy na Gruzję. Buntownicy utworzyli własną władzę i dokonali wyboru własnego wezyra. Wysłana przez nich delegacja do sułtana Mustafy II przebywającego w Adrianopolu została uwięziona. Po uzyskaniu opinii ulemów i nowo wybranego przez nich wielkiego muftiego utworzyli nowy Dywan, ogłosili detronizację Mustafy, a za sułtana obrano Ahmeda III. Wojska buntownicze podeszły pod Adrianopol, gdzie wojska towarzyszące Mustafie przeszły na stronę buntowników.