Karierę jeździecką przerwała wojna. mały|Albert Wojciechowski na Ali Beju III w 1936 roku

Działania wojenne W kampanii wrześniowej 1939 roku, dowodząc szwadronem kawalerii, stoczył ciężkie walki z wrogiem w Borach Tucholskich oraz nad Bzurą w rejonie Ozorkowa, we wsi Orla, następnie od Chojnic przez Puszczę Kampinowską przebił się ze szwoleżerami i 20 września wkroczył do Warszawy. Brał udział w obronie stolicy. Po śmierci dowódcy porucznika Antoniego Wieniawskiego objął dowództwo podczas obrony Królikarni. Następnie zbudował barykadę na rogu ulic Belwederskiej i Piaseczyńskiej, by nie dopuścić Niemców do Belwederu. W tym miejscu 26 września 1939 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych. Jako jeden z ostatnich obrońców Warszawy dostał się do niewoli. Od 1 października 1939 do 29 stycznia 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Był więźniem 4 oflagów: XI B Brunschweig (Brunszwik), XII A Hadamar/ Hesja, IV Colditz i II C Woldenberg (Dobiegniew), z dwóch pierwszych dwukrotnie uciekał. Trafił za to na 3 lata do obozu karnego w Colditz, gdzie przebywał od 1941 do 1943 roku. W obozie w Woldenbergu w 1944 roku złamał nogę, co wykluczyło go z dalszej służby wojskowej.