Albert Wojciechowski (ur. 19 września 1910 w osadzie Omulew, gm. Rzekuń, zm. 5 lutego 1968 w Starej Miłosnej) – żołnierz wojny obronnej 1939 roku, porucznik kawalerii, szwoleżer, I Wicemistrz Polski z 1938 roku w dyscyplinie jeździeckiej WKKW, instruktor i sędzia jeździectwa, działacz sportowy i społeczny. Życiorys Albert Wojciechowski był synem Aleksandra i Eufemii z d. Jaworowskiej, pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Jelita. Jego pradziadek Marcin Wojciechowski (pocztowiec i założyciel Wojciechowic koło Ostrołęki) oraz syn Marcina, Adam Wojciechowski, walczyli w powstaniu styczniowym.

W 1914 roku wywieziony został z rodzicami do Charkowa, gdzie rozpoczął naukę w szkole rosyjskiej. Jego ojciec pracował w fabryce zbrojeniowej Liwszyca jako tokarz. W 1919 roku powrócił z rodzicami do Polski i rozpoczął naukę w Gimnazjum w Ostrołęce, które przekształciło się w Państwowe Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Ostrołęce. W 1929 roku otrzymał świadectwo maturalne. W latach 1927–1929 odbył praktykę brakarza w tartaku „Narew”. Rodzice w okresie międzywojennym prowadzili Parowy Tartak „Omulew”.

W latach 1929–1930 odbył ochotniczą służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu, a praktykę – w 33 Pułku Piechoty w Łomży w stopniu plutonowy-podchorąży. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, które przerwał, wybrawszy kawalerię. W 1933 roku ukończył z wyróżnieniem w stopniu ppor. Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu i został przydzielony do 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie Gdańskim. W 1935 roku awansował do stopnia porucznika i objął dowództwo 3 szwadronu, a następnie szwadronu szkolnego. W latach 1936–1937 ukończył Kurs Instruktorów Jazdy. Odnosił sukcesy w jeździectwie – w 1936 roku zajął III miejsce na Mistrzostwach Militarii w Łucku, a w 1938 zdobył tytuł I Wicemistrza Polski w WKKW na koniu Ali Bej II. Taką samą liczbę punktów uzyskał wtedy rtm. Jan Mossakowski na Aldonie Czamarze i jemu przyznano tytuł Mistrza Polski za lepszy wynik w skokach przez przeszkody. W tej dyscyplinie Wojciechowski był kandydatem do reprezentacji olimpijskiej na Helsinki 1940 roku. Karierę jeździecką przerwała wojna. mały|Albert Wojciechowski na Ali Beju III w 1936 roku

Działania wojenne W kampanii wrześniowej 1939 roku, dowodząc szwadronem kawalerii, stoczył ciężkie walki z wrogiem w Borach Tucholskich oraz nad Bzurą w rejonie Ozorkowa, we wsi Orla, następnie od Chojnic przez Puszczę Kampinowską przebił się ze szwoleżerami i 20 września wkroczył do Warszawy. Brał udział w obronie stolicy. Po śmierci dowódcy porucznika Antoniego Wieniawskiego objął dowództwo podczas obrony Królikarni. Następnie zbudował barykadę na rogu ulic Belwederskiej i Piaseczyńskiej, by nie dopuścić Niemców do Belwederu. W tym miejscu 26 września 1939 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych. Jako jeden z ostatnich obrońców Warszawy dostał się do niewoli. Od 1 października 1939 do 29 stycznia 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Był więźniem 4 oflagów: XI B Brunschweig (Brunszwik), XII A Hadamar/ Hesja, IV Colditz i II C Woldenberg (Dobiegniew), z dwóch pierwszych dwukrotnie uciekał. Trafił za to na 3 lata do obozu karnego w Colditz, gdzie przebywał od 1941 do 1943 roku. W obozie w Woldenbergu w 1944 roku złamał nogę, co wykluczyło go z dalszej służby wojskowej.

Praca zawodowa i działania społeczne W latach 1933–1939 służył w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. W latach 1945–1948 prowadził zakład Mechanicznej Obróbki Drewna w Warszawie (ul. Julianowska 17) – przedsiębiorstwo należące do brata Adama wywiezionego na roboty do Niemiec. Od czerwca 1948 roku pracował w Biurze Rewindykacji UNRRA Demobilu I Reliefu (ul. Frascati 2) na stanowisku Kierownika Referatu Transportu oraz prowadził wykazy zakupów, obrotu i zadłużenia w ramach pożyczki A-50. W 1949 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Budownictwa, gdzie był Naczelnikiem Zjednoczonych Zakładów Stolarki Budowlanej. W latach 1967–1968 pracował jako trener jeździectwa w WKS „Lotnik”.

Pracując społecznie, był mężem zaufania w Ministerstwie Budowy Miast i Osiedli (1950–1951), sekretarzem, a następnie przewodniczącym Koła TPPR w tym ministerstwie oraz sekretarzem Kolegium Sędziów w Polskim Związku Jeździeckim. Był sędzią jeździectwa I klasy. Należał do WKS „Gwardia”, później przekształconej w WKS „Lotnik”. Do 1965 roku pełnił funkcję Sekretarza Warszawsko-Lubelskiego OZJ. Był współorganizatorem i sędzią mistrzowskich zawodów w ujeżdżeniu. Wspólnie z Tadeuszem Grabowskim i Janem Mickunasem napisał pierwsze w Polsce przepisy dyscypliny jeździeckiej WKKW. Pisano o nim: Kochał ludzi, ale największą miłością darzył konie oraz Skromny, uczynny, koleżeński, ofiarny działacz i wzorowy wychowawca młodzieży, wielki miłośnik sportu jeździeckiego.

Był jednym z założycieli Ośrodka Jeździeckiego Stara Miłosna koło Warszawy. Tam zginął 5 lutego 1968 roku, trenując konia Duplikat dla syna Bohdana, który był brązowym medalistą Mistrzostw Polski Juniorów w WKKW w 1967 roku i reprezentantem Polski juniorów. Miał na tym koniu jechać na Mistrzostwa Europy.

Był mężem Stefanii z d. Kamionek. Mieli dwóch synów: Marka (ur. 1949) i Bohdana (ur. 1951). Był związany z Ostrołęką i Warszawą. Spoczął, pochowany z honorami wojskowymi, na Cmentarzu Bródnowskim (kwatera 98 B).

Osiągnięcia sportowe w 1938 roku tytuł I Wicemistrza Polski w Czempionacie Konia Wierzchowego na Ali Beju II w Bydgoszczy III miejsce w Konnych Mistrzostwach Wojska Polskiego (Militarii) w Łucku przygotowana przez niego ekipa zdobyła I miejsce w Konnej Brygadzie Pomorskiej ekipa ta zajęła też I miejsce w ujeżdżaniu we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego

Medale i odznaczenia Krzyż Walecznych – 26 września 1939 roku Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

Upamiętnienie W latach 1997–2001 organizowano Memoriał im. Porucznika Kawalerii Alberta Wojciechowskiego. Pierwszy odbył się w Drzonkowie podczas Mistrzostw Polski Juniorów Młodszych w WKKW, następne w Starej Miłosnej podczas zawodów eliminacyjnych do Olimpiady Młodzieży.

W 2003 roku w miejscowości Orla władze gminy Parzęczew postawiły obelisk z tablicą upamiętniającą walczących nad Bzurą żołnierzy, m.in. 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, w którym walczył Wojciechowski.

Przypisy

Linki zewnętrzne VIII Jeździeckie Mistrzostwa w Bydgoszczy

Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1968 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (kampania wrześniowa) Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Polscy działacze społeczni