Kiedy propozycja Blackburna, aby sam poprowadził misję, została odrzucona, 13 lipca poprosił on pułkownika Arthura D. Simonsa o dowodzenie personelem armii. Baza lotnicza Eglin została wybrana jako wspólne miejsce szkolenia dla sił desantowych. Selekcja personelu przebiegała pomimo sprzeciwów Korpusu Piechoty Morskiej, który został wykluczony z udziału w akcji. Jednak selekcja i planowanie były prowadzone przez „operatorów” sił specjalnych, a nie przez Połączonych Szefów Sztabów, aby uniknąć wojskowej partykularności i możliwy był wybór żołnierzy na potrzeby misji według ich doświadczenia bojowego w Azji Południowo-Wschodniej i umiejętności operacyjnych, a nie stopnia wojskowego lub rodzaju służby.
Ivory Coast Druga faza, operacja Ivory Coast, rozpoczęła się 8 sierpnia 1970 roku, kiedy admirał Thomas H. Moorer, nowy szef Połączonych Szefów Sztabów, wyznaczył Manora na dowódcę, a Simonsa na zastępcę dowódcy grupy zadaniowej. Ivory Coast było fazą organizacji, planowania, szkolenia i przerzutu sił operacyjnych. Manor założył ośrodek szkoleniowy Sił Powietrznych w Duke Field w Eglin i zgromadził 27-osobowy zespół planistyczny, w tym 11 osób biorących udział w pierwszej fazie planowania operacji.