Na ulicach często dochodziło do zamachów bombowych, strzelanin oraz zabójstw na tle politycznym i religijnym. Partie polityczne tworzyły uzbrojone milicje. W 1935 roku nowy rząd pod wodzą premiera Alejandro Lerroux zwiększył liczbę ministrów z CEDA do pięciu, a Gil-Roble został ministrem wojny. Wojsko zostało oczyszczone z przedstawicieli lewicy i zreformowane. Oficerowie lojalni wobec Gil-Roble’a szybko awansowali, a Franco został mianowany szefem sztabu.
Wybory powszechne w 1936 roku, przeprowadzone w warunkach chaosu i terroru politycznego, wygrała nieznacznie grupa partii lewicowych, Front Ludowy, który pokonał koalicję nacjonalistów o mniej niż 1% głosów. W rezultacie nacjonaliści zaczęli spiskować, aby obalić republikę, zamiast – jak próbowali do tej pory – przejąć nad nią władzę. Władza centralna była słaba, Manuel Azaña przewodził rządowi mniejszościowemu, a dojście do porozumienia w tych okolicznościach byłoby ogromnym wyzwaniem. Doszło do fali aktów przemocy i represji. W kwietniu Kortezy zastąpiły Niceto Alcalá-Zamorę na stanowisku prezydenta Azañą. Jednak ten był coraz bardziej odizolowany od bieżącej polityki, a władza jego następcy na stanowisku premiera, Casaresa Quirogi, była bardzo słaba.