Wybór kandydatów mały|Madison w 1783 roku, autorstwa Charlesa Willsona Peale’a Ratyfikacja Konstytucji nie stanowiła głównego tematu wyborów do legislatury wirgińskiej w 1788 roku, ponieważ kwestię tę miała rozstrzygnąć dopiero wybrana przez wyborców konwencja ratyfikacyjna. Gdy jednak Zgromadzenie Ogólne zebrało się w październiku 1788 roku, większość w obu izbach posiadali antyfederaliści, a przewodniczącym zgromadzenia był Patrick Henry – delegat hrabstwa Prince Edward w Izbie Delegatów. Henry pragnął zemścić się za porażkę antyfederalistów na konwencji ratyfikacyjnej i jednocześnie był przekonany, że Madison albo w ogóle nie będzie zabiegał o wprowadzenie poprawek do Konstytucji, albo uczyni to w sposób mało zdecydowany.
31 października Zgromadzenie Ogólne ponownie wybrało Madisona na jego dotychczasowe miejsce w dogorywającym Kongresie Konfederacji, który miał przestać istnieć wraz z wejściem w życie nowego rządu federalnego. Motywy Henry’ego w tej sprawie nie są jednoznaczne. Część historyków uważa, że chciał w ten sposób zatrzymać Madisona w Nowym Jorku, z dala od kampanii wyborczej do nowego Kongresu w Wirginii.