Po kapitulacji Warszawy przebywał w niemieckich obozach przejściowych w Górze Kalwarii i Mińsku Mazowieckim. W połowie listopada 1939 roku miał zbiec z niewoli i przedostać się do rodzinnej wsi, która znajdowała się w tym czasie w sowieckiej strefie okupacyjnej. Po zakończeniu rekonwalescencji podjął współpracę z okupantem. Był kierownikiem kluboświetlicy w Odelsku. Działał również jako agitator podczas kampanii wyborczej do organów władzy sowieckiej na Zachodniej Białorusi.
Po niemieckiej inwazji na ZSRR zaczął się ukrywać. Zamieszkał w Białymstoku, gdzie znalazł zatrudnienie na kolei. Prawdopodobnie porzucił tę pracę pod koniec 1943 roku. Po wojnie twierdził, że w czasie niemieckiej okupacji Białostocczyzny służył w oddziale partyzanckim „Ojczyzna” (sowieckim lub polsko-komunistycznym), jednakże twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w oficjalnych dokumentach i relacjach świadków.