Późniejsza praca tych samych autorów rozszerza uzasadnienie na dowolnie długie czasy, obejmujące cały okres istnienia rozwiązania kinetycznego równania falowego.

Sami autorzy nazywają ten rezultat falowym odpowiednikiem twierdzenia z 1975 roku, które uzasadnia wyprowadzenie równania Boltzmanna z newtonowskiej dynamiki cząstek. W obu wypadkach przechodzi się do , w której rozmiar układu rośnie do nieskończoności, a siła oddziaływania fal albo promień cząstek maleje do zera według określonego prawa skalowania.

Równanie Boltzmanna i szósty problem Hilberta mały|Ruch cząsteczek gazu ze sprężystymi zderzeniami – w modelu sztywnych kul traktuje się je jak twarde kulki zderzające się jak kule bilardowe Deng i jego współpracownicy przystosowali te metody do układów sztywnych kul. Jest to wyidealizowany model gazu: cząsteczki traktuje się w nim jak drobne, twarde kulki, które zderzają się ze sobą jak kule bilardowe, a między zderzeniami poruszają się swobodnie. Celem było pokazanie, że z newtonowskiej dynamiki takich cząstek – czyli ze zwykłych praw ruchu Newtona – wyłania się równanie Boltzmanna. Równanie to nie śledzi każdej cząstki z osobna, lecz opisuje gaz statystycznie, poprzez zmieniający się w czasie rozkład położeń i prędkości cząstek. Główną przeszkodą w takim wyprowadzeniu jest problem powtarzających się zderzeń.