Gdy te same cząstki zderzają się ze sobą ponownie, ich ruchy przestają być od siebie niezależne, co bardzo utrudnia ścisłe uzasadnienie opisu statystycznego. Właśnie dlatego wcześniejsze wyniki obowiązywały tylko w bardzo krótkich skalach czasowych. Dengowi i jego współpracownikom udało się tę przeszkodę pokonać: wyprowadzili równanie Boltzmanna z newtonowskiej dynamiki cząstek w długich skalach czasowych.
Fizyka od dawna zakładała, że z ruchu pojedynczych cząstek da się wyprowadzić równania opisujące zachowanie gazu i płynu jako całości, brakowało jednak pełnego ścisłego uzasadnienia całego tego przejścia. Właśnie takiego uzasadnienia domaga się szósty problem Hilberta, jeden z 23 zagadnień, które David Hilbert przedstawił matematykom w 1900 roku. Wynik uzyskany dla sztywnych kul dostarcza pierwszej części tej drogi: prowadzi od ruchu cząstek do równania Boltzmanna. Część drugą zapewniały wcześniejsze przejścia graniczne, czyli twierdzenia pokazujące, że w odpowiedniej granicy rozwiązania jednego równania coraz dokładniej odpowiadają rozwiązaniom drugiego. Przejścia te prowadzą od równania Boltzmanna do równań Naviera-Stokesa, podstawowych równań mechaniki płynów, opisujących ruch cieczy i gazów.