W jego osobie może należałoby widzieć założyciela podwalin pod protestantyzm w Kozłowie, w którym przejęto kościół katolicki na zbór. Funkcjonował on jeszcze w 1613 kiedy to ministrem kalwińskim był Aleksander Witrelin. Po śmierci Hieronima Szafrańca (zm. 1567), Kozłów z Ludynią wziął Piotr Szafraniec, który przejął nowe nazwisko Ludyński. Po nim obie wsie wziął jego syn Stanisław Szafraniec, wojski krakowski (1589–1597), który w 1589 zapisał Kozłów i Ludynię swojej siostrze a żonie Mikołaja ze Stanowisk Kozłowskiego h. Poraj (protestanta). Z kolei w 1605 Mikołaj Kozłowski, zapisał Kozłów swemu zięciowi Andrzejowi Oleśnickiemu z Oleśnicy i Nieprawic, h. Dębno, protestantowi. W 1614 Andrzej Oleśnicki zapisuje Kozłów Abrahamowi Białobrzeskiemu. Abraham Białobrzeski w sobotę po św. Agnieszce 1619 sprzedał Kozłów Krzysztofowi Ujejskiemu z Ropniowa h. Szreniawa bez Krzyża.

Od Ujejskich Kozłów przechodzi w posiadanie rodu Tęgoborskich h. Szreniawa z Krzyżem. Pierwszym był Mikołaj Tęgoborski, żonaty był po raz drugi z Eleonorą Katarzyną Oraczewską (zm. 1642). Mikołaj zwrócił kościół katolikom, stać się to mogło około 1622 r.