W 1576 wolnym sołtysem w Lubrzy był Grzegorz Seligman.
Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego prudnickiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. W marcu 1746 w Lubrzy rozlokowano kompanię pułku kirasjerów Friedricha Leopolda von Gessler. Friedrich Albert Zimmermann w 1784 notował, że w Lubrzy odbywała się uprawa lnu. W latach 1797–1798, staraniem parafian wybudowany został obecny kościół św. Jakuba Starszego. Z poprzedniego, zachowała się tylko wieża. mały|Pocztówka przedstawiająca sklep, dworzec i kościół (1901) Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu ul, za nim skrzyżowane cep i kosa, a w otoku napis: LEUBERER GEM. SIEGEL / NEUSTÄDTER KREIS (). W 1869 we wsi mieszkało 1093 katolików i 20 ewangelików. W 1895 zawiązana została spółka Kolej Prudnicko-Gogolińska z siedzibą w Prudniku, której celem stała się budowa drugorzędnej, normalnotorowej linii lokalnej z Prudnika do Gogolina, m.in. przez Lubrzę. Linia została oddana do użytku w 1896. Budynek dworca kolejowego w Lubrzy swoim wyglądem zbliżony był do dworca w Strzeleczkach. mały|lewo|Centrum miejscowości na przełomie wieków XIX i XX W 1907 w Lubrzy zawiązała się jednostka ochotniczej straży pożarnej.