Piotra na Watykanie, kościoła Apostołów przy Via Appia, pierwotnych Hagii Sophii i Hagii Eirene oraz bazyliki Zmartwychwstania w Jerozolimie.
Jego głównym doradcą był Hozjusz z Kordoby, który pomógł mu rozstrzygnąć kwestię schizmy donacjańskiej, kwestionującej wybór Cecyliana na biskupa Kartaginy. Cesarz stanął po stronie Cecyliana, wobec czego donatyści odwołali się od tej decyzji. Konstantyn poprosił wówczas papieża Milcjadesa, aby wyznaczył komisję złożoną z biskupów Galii i wysłuchał biskupa Kartaginy. Werdykt z 313 roku był korzystny dla Cecyliana, wobec czego donatyści domagali się kolejnego procesu, który odbył się rok później w Arles. Z inicjatywy Konstantyna, na synod przybyła większa liczba biskupów, którzy potwierdzili ustalenia komisji z poprzedniego roku. Wobec takiej sytuacji donatyści poprosili cesarza, aby on sam rozsądził tę kwestię. Spowodowało to złość Konstantyna, który odmówił, a następnie nakazał sprowadzić ich na swój dwór. Na przełomie 314 i 315 roku zlecił prokonsulowi Afryki Aelienusowi przeprowadzić śledztwo w sprawie Feliksa z Aptungi. Mimo, że zarzuty wobec niego zostały odrzucone, donatyści nadal domagali się zmiany decyzji, wobec czego Konstantyn wezwał ich oraz Cecyliana do siebie, aby skonfrontować wzajemne oskarżenia.