W latach 1826−1831 w szkole studiowało 217 studentów (według innego źródła w tym okresie przyjęto 376 osób, a 213 zakończyło naukę dyplomem).
Warszawski Instytut Politechniczny im. Cesarza Mikołaja II W 1897 roku podczas pobytu w Warszawie cara Mikołaja II uzyskano jego zgodę na utworzenie wyższej uczelni technicznej. Powołano Komitet Budowy Szkoły Politechnicznej, społeczeństwo polskie zebrało milion rubli, a Zarząd Miasta ofiarował na budowę jej siedziby plac po Wystawie Higienicznej z 1896 roku o powierzchni ok. 7 hektarów, znajdujący się u zbiegu ulic Polnej i Nowowiejskiej. W latach 1899−1902 w rejonie współczesnego Placu Politechniki oraz ulic Noakowskiego i Nowowiejskiej powstał zespół budynków nowej uczelni (m.in. Gmach Główny). We wrześniu 1898 roku otwarto Warszawski Instytut Politechniczny im. Cesarza Mikołaja II z rosyjskim językiem wykładowym, którego dyrektorem mianowano Aleksandra Lagorio. Nauka odbywała się na trzech wydziałach: Mechanicznym, Chemicznym i Inżynieryjno-Budowlanym. W 1903 roku został otwarty Wydział Górniczy. W 1905 roku z powodu protestów studentów domagających się obalenia caratu i wprowadzenia języka polskiego jako języka wykładowego, działalność Instytutu została zawieszona na czas nieokreślony.