Krew nie wietrzeje, Pożar we Wrocieryżu).
Po publikacji antycarskich książek Grom Maciejowski i Reduta Woli został pociągnięty do odpowiedzialności karnej, w sprawie której w 1910 został uniewinniony, lecz w lutym 1912 wyrok ten uchylono i wyrokiem izby sądowej w Warszawie pisarz został skazany na karę sześciu miesięcy więzienia, zamienionej potem na areszt domowy ze względu na zły stan zdrowia Przyborowskiego.
Przyborowski opublikował również kilka ważnych prac historycznych dotyczących powstania styczniowego: Historia dwóch lat 1861/62 (1892–1896), Ostatnie chwile powstania styczniowego (1887–1888), Dzieje 1863 r. (1897), częściowo na podstawie otrzymanych lub zakupionych archiwów. Posiadał m.in. rękopis wspomnień gen. Józefa Zajączka.
Twórczość literacka – powieści kryminalne Przyborowski jest uważany za pierwszego autora i twórcę polskiej powieści kryminalnej. Łącznie jest znanych jedenaście jego powieści kryminalnych. Pierwsze tytuły o tej tematyce publikował już w drugiej połowie lat 70. XIX w.: Noc z 3 na 4 grudnia (1875), Liść akacji (1876) oraz Czerwona skrzynia (1877). Twórca tzw. kryminału dworkowego, w którym akcja powieści dzieje się na polskiej prowincji, w majątkach szlacheckich, najczęściej na Kielecczyźnie (skąd pochodził autor), w zaborze rosyjskim.