Utworzone wówczas księstwo opolsko-raciborskie trwało odtąd w epoce nowożytnej w obrębie Korony Czeskiej, będącej składową Monarchii Habsburgów.
Panowanie Piastów śląskich Księstwo raciborskie zaistniało w wyniku konfliktu między Piastami śląskimi o władzę na Śląsku u progu okresu rozdrobnienia feudalnego na ziemiach polskich. Ok. 1170 r. Mieszko Plątonogi wywalczył sobie dzielnicę złożoną z ziem raciborskiej i cieszyńskiej, buntując się przeciwko dominującej pozycji starszego brata Bolesława Wysokiego, rządzącego całym obszarem prowincji śląskiej. Ambitny Mieszko ok. 1180 r. wzniecił kolejne walki z bratem, będące tym razem elementem szerszej rozgrywki o tron krakowski. Piastowie śląscy zawarli odmienne sojusze ze stronami sporu krakowskiego – zwycięstwo Kazimierza Sprawiedliwego tamże, sojusznika Bolesława, pozwoliło Wysokiemu utrzymać księstwo wrocławskie, a w zamian książę krakowski podarował Plątonogiemu ziemie bytomską i oświęcimską, które ten włączył do księstwa raciborskiego.