Panowanie Przemyślidów opawskich Wyodrębnione ok. 1290 r. księstwo raciborskie objęło Racibórz, Rybnik, Wodzisław, Żory, Mikołów i Pszczynę. Po przedwczesnej śmierci Przemysława księciem raciborskim został w 1306 r. jego syn Leszek, z uwagi na niepełnoletniość tymczasowo objęty wujowską opieką Mieszka cieszyńskiego. W 1327 r. Leszek złożył hołd lenny przed obliczem króla czeskiego w osobie Jana Luksemburskiego, a w 1336 r. zmarł bezdzietnie. Jan Luksemburski w 1337 r. przekazał, mimo protestów innych Piastów śląskich, księstwo raciborskie – jako opuszczone lenno – szwagrowi Leszka, Mikołajowi II opawskiemu z bocznej linii czeskiej dynastii Przemyślidów. Tym samym księstwo raciborskie trwało w unii personalnej z księstwem opawskim do 1377 r. Wtedy doszło do podziału ojcowizny po Mikołaju II między jego synów w ten sposób, że najstarszy Jan I zatrzymał dzielnicę raciborską, powiększoną o Karniów i Bruntál z księstwa opawskiego. Reszta księstwa opawskiego została rozczłonkowana pomiędzy młodszych braci Jana I.