Walczył w I wojnie światowej w stopniu pułkownika. Jako dowódca 5 Łotewskiego Zemgalskiego Pułku Strzelców przyłączył się do oddziałów bolszewików natychmiast po rewolucji październikowej. Był jednym z pierwszych oficerów armii rosyjskiej, którzy podjęli taką decyzję. W listopadzie 1917 r. jego pułk zajął miasto Valka na północnej Łotwie, umożliwiając miejscowym bolszewikom przejęcie władzy na tych terytoriach Łotwy, których wcześniej nie zajęły wojska niemieckie. Nigdy natomiast nie przystąpił do partii bolszewickiej, politycznie sympatyzował raczej z lewicowymi eserowcami, od których oddalił się, gdyż nie podzielał ich przekonania o konieczności dalszej walki z Niemcami zamiast zawierania pokoju brzeskiego.

Wojna domowa w Rosji W grudniu 1917 roku został wyznaczony na szefa oddziału operacyjnego Rewolucyjnego Sztabu Polowego Stawki. 13 kwietnia 1918 roku został dowódcą świeżo utworzonej Dywizji Strzelców Łotewskich.