Natomiast regionalnie, w znaczeniu świątecznej choinki, używano leksemów: jeglaska – rejon powiatu giżyckiego, mrągowskiego, piskiego i oleckiego, jeglija, jaglija, jeglijka spotykane są na terenie całej Warmii i Mazur, po Kurpie do Wisły, jódeczka – okolice Dukli, jodka, jodełka – w rejonie Jasła, ale także w powiecie radzyńskim, jedlinka – w rejonie Białej Podlaskiej, jodła – Śląsk Cieszyński, jołka, jołeczka – w rejonie Hajnówki (prawosławne pogranicze polsko-białoruskie).
Wyliczone nazwy pod względem etymologicznym mają źródło w prasłowiańskim *edla/*edl (w pierwotnym znaczeniu świerk, a we wtórnym jodła pospolita). Podobieństwo obu drzew mogło powodować, że Prasłowianie ich nie rozróżniali.
Nazewnictwo regionalne choinki było bardzo bogate i różnorodne – także pod względem znaczeniowym. Na przykład na Śląsku Cieszyńskim używane bywa ją określenia stroinka, stroiczek, chochoł, ostropiec, które mogą być używane zarówno dla określenia choinki, jak i drąga ze szczeblami do układania zboża lub koniczyny w stóg. W języku gwarowym Łopusznej spotykana jest nazwa majka, która może być używana dla choinki, ale i dla krzaków ustawianych w drzwiach panien, jako element funkcjonującego w Zielone Świątki zwyczaju zwanego majeniem. W Krakowskiem i „na góralszczyźnie” spotykane jest określenie sad.