W lutym 1944 awansowany do stopnia chorążego, a następnie skierowany do szkoły polityczno–wychowawczej w Moskwie. Po jej ukończeniu otrzymał stopień podporucznika. Został zastępcą dowódcy ds. politycznych 3 Brygady Artylerii Haubic, później zastępca dowódcy ds. politycznych 1 Samodzielnego Pułku Moździerzy. Był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie (od 1948) Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W latach 1945–1946 był zastępcą dowódcy ds. politycznych 1 Brygady Saperów. Od 1946 do 1947 zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych 11 DP. W 1947 ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W tym samym roku został wyznaczony na dowódcę Samodzielnego Pułku Ochrony Rządu w stopniu majora. W 1948 otrzymał awans na stopień podpułkownika. Od sierpnia 1948 był dowódcą 1 Specjalnego Pułku KBW. Od lutego 1949 zastępca dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. liniowych i awansowany na pułkownika. We wrześniu 1950 został szefem sztabu, a w maju 1951 dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1953 mianowany generałem brygady. Dowodził Korpusem do 1965 z przerwą na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. W marcu 1965 przekazał obowiązki dowódcy KBW gen. bryg. Bronisławowi Kuriacie.