Włodzimierz Muś (ur. 24 lipca 1918 w Moskwie, zm. 25 października 1993 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk historycznych (1974). Dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (1951–1964).

Życiorys Syn Bazylego i Karoliny. Po repatriacji zamieszkał wraz z rodziną w Telatynie, gdzie spoczywają jego rodzice. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie Lubelskim i w Białej Podlaskiej. Był czynnym działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Ukrainy. W marcu 1937 aresztowany i skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu na 2 lata więzienia w zawieszeniu na 5 lat i pozbawiony praw publicznych na okres 5 lat. Na przestrzeni lat 1937–1938 łącznik KZMZU pomiędzy gminami Jarczów i Poturzyn, a następnie członek komitetu KZMZU w Poturzynie i członek redakcji pisemka „Głos Młodych”. Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Tomaszowa Lubelskiego przez Armię Czerwoną 25 września 1939 współorganizował, m.in. wraz z Aleksandrem Żebruniem wiec witający Armię CzerwonąWojciech Hanus, Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Tomaszowie Lubelskim w latach 1944–1956 Rzeszów 2019 wersja zdigitalizowana s. 17.. Został szefem Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego w gminie Telatyn. 17 października 1939 Armia Czerwona wycofała się z Tomaszowa Lubelskiego poza ustaloną 28 września 1939 w niemiecko-sowieckim traktacie o granicach i przyjaźni linię demarkacyjną. Wraz z nią na teren okupacji sowieckiej ewakuowali się działacze Rewkomu, w tym Włodzimierz Muś. Oprócz niego byli to m.in. Adam Humer, Olga Żebruń, Aleksander Żebruń i Walerian CiechaniewiczWojciech Hanus, Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Tomaszowie Lubelskim w latach 1944–1956 Rzeszów 2019 wersja zdigitalizowana s. 20.. Zamieszkał we Lwowie, gdzie pracował jako referent kancelarii w Radzie Związków Zawodowych.

W 1940, po otrzymaniu sowieckiego paszportu został zmobilizowany do Armii Czerwonej (28 Pułk Artylerii Ciężkiej w Leningradzie), gdzie ukończył podoficerską szkołę artylerii otrzymując stopień sierżanta. Po ataku Niemiec na ZSRR od sierpnia 1941 pełnił stanowisko instruktora w 40 Pułku Artylerii w Leningradzie. Stąd skierowany został do szkoły oficerskiej w Toksowie pod Leningradem. W grudniu 1941 został ranny pod Tichwinem. Po wyleczeniu służył w 719 pp wchodzącym w skład 67 Dywizji Strzeleckiej, która broniła odcinka frontu między jeziorami Onega i Ładoga. Wiosną 1943 został skierowany do formowanej 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W lutym 1944 awansowany do stopnia chorążego, a następnie skierowany do szkoły polityczno–wychowawczej w Moskwie. Po jej ukończeniu otrzymał stopień podporucznika. Został zastępcą dowódcy ds. politycznych 3 Brygady Artylerii Haubic, później zastępca dowódcy ds. politycznych 1 Samodzielnego Pułku Moździerzy. Był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie (od 1948) Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W latach 1945–1946 był zastępcą dowódcy ds. politycznych 1 Brygady Saperów. Od 1946 do 1947 zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych 11 DP. W 1947 ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W tym samym roku został wyznaczony na dowódcę Samodzielnego Pułku Ochrony Rządu w stopniu majora. W 1948 otrzymał awans na stopień podpułkownika. Od sierpnia 1948 był dowódcą 1 Specjalnego Pułku KBW. Od lutego 1949 zastępca dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. liniowych i awansowany na pułkownika. We wrześniu 1950 został szefem sztabu, a w maju 1951 dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1953 mianowany generałem brygady. Dowodził Korpusem do 1965 z przerwą na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. W marcu 1965 przekazał obowiązki dowódcy KBW gen. bryg. Bronisławowi Kuriacie.

W 1956 jako dowódca KBW wraz z niemal całym swoim korpusem oficerskim włączył się w obronę idei „polskiego października”. W tym okresie był współautorem memorandum w sprawie zmian statusu pobytu Armii Radzieckiej w Polsce. Od lipca 1965 do marca 1968 sprawował funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego ambasady PRL w Budapeszcie. Następnie pozostawał do czerwca 1970 w dyspozycji MON. Nie przyjął proponowanego mu stanowiska szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Później przeszedł w stan spoczynku. mały|Grób generała Włodzimierza Musia na Wojskowych Powązkach w Warszawie W latach 1963–1965 był prezesem Polskiego Związku Jeździeckiego. W latach 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i DemokracjęVII Kongres ZBoWiD, ZG ZBoWiD, Warszawa 1985..

Mieszkał w Warszawie, zajmował się historią, działał w środowisku kombatantów KBW – był przewodniczącym tego środowiska przy Zarządzie Wojewódzkim ZBoWiD w Warszawie. W czerwcu 1974 obronił pracę doktorską na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego pt. Legion Polski na Węgrzech w latach 1848–1849 przygotowaną pod kierunkiem prof. Marii Wawrykowej. Napisał również książkę o charakterze wspomnieniowym W służbie boga wojny, za którą w 1984 otrzymał nagrodę tygodnika „Polityka”. W lipcu 1988 z okazji 70 rocznicy urodzin został przyjęty przez ministra spraw wewnętrznych gen. broni Czesława KiszczakaTrybuna Robotnicza, nr 172 (14508), 27 lipca 1988, s. 2.. W 1989 w wywiadzie dla „Tygodnika Kulturalnego” na temat walk w powojennej Polsce stwierdził:

Zdesperowany nieuleczalną chorobą popełnił samobójstwo. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera HIII-4-11)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..

Życie prywatne Mieszkał w Warszawie. Od 1947 był żonaty z Ireną Bronisławą z domu Adamczyk (1921-1991). Miał syna i córkę, s. 45..

Publikacje

Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1954) Order Sztandaru Pracy I klasy (1964) Order Sztandaru Pracy II klasy (1957) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Walecznych (1945) Srebrny Krzyż Zasługi (1945) Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954) Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984) Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal za Warszawę 1939–1945 (1945) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (1945) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1945) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1958) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1969) Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1969) Złoty Medal „Polacy w szeregach Armii Czerwonej 1941-1945” (1986)Spotkanie z okazji 69 rocznicy Wielkiego Października, "Za Wolność i Lud", nr 49, 6 grudnia 1986, s. 11 Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1960)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 2, 20 lutego 1960, s. 2. Złota odznaka "Za zasługi dla województwa warszawskiego" (1962)Dziennik Urzędowy Wojewódziej Rady Narodowej w Warszawie, nr 11, 15 sierpnia 1962, s. 1. Order Lenina (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR, 1987)Radzieckie ordery bojowe dla kombatantów /w/ "Trybuna Ludu", nr 116, 20 maja 1987, s. . Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (ZSRR, 1945) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR, 1945) Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR, 1945) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR, 1945)

Przypisy

Bibliografia

M. Jaworski, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945–1965, Wydawnictwo MON, Warszawa 1984. H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001. L. Kowalski, Generałowie, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1992. J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 42–45. P. Lipiński, Humer i inni, Cinderella books, Warszawa 1997. E. Makowski, Przełomowy rok 1956: Poznański Czerwiec – Polski Październik – Budapeszt: materiały międzynarodowej konferencji naukowej, Poznań, 26–27 czerwca 1996 roku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1998.

W. Muś, Ofiarna służba. W 40 rocznicę utworzenia KBW, w: „Za Wolność i Lud”, 1985, nr 28 (1125), s. 11 W. Muś, Z drugiej strony barykady, w: „Polityka”, nr 19 (1312), 26 czerwca 1982.

Kategoria:Attachés wojskowi PRL Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Funkcjonariusze stalinowskiego aparatu represji w Polsce (1944–1956) Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Medalem „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” Kategoria:Oficerowie Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Kategoria:Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy i obywatele polscy wcieleni do Armii Czerwonej 1939–1945 Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Prezesi Polskiego Związku Jeździeckiego Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski Ludowej na Węgrzech Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Uczestnicy walk z podziemiem niepodległościowym w Polsce (1944–1956) Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Października 1956 Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1993