W 1912 utworzył pierwsze w Krakowie duszpasterstwo akademickie przy Kolegiacie św. Anny. W 1913 powołał przyparafialne komitety do spraw opieki nad ubogimi. Dokonał także sprowadzenia zwłok biskupa Karola Skórkowskiego do Krakowa, a w setną rocznicę śmierci księcia Józefa Poniatowskiego odprawił mszę na Błoniach.
Po wybuchu I wojny światowej był przeciwnikiem Legionów Józefa Piłsudskiego. W 1914 roku stwierdził, że Piłsudski chce stworzyć Polskę „socjalistyczną i żydowską”R. Modras, Kościół katolicki i antysemityzm w Polsce w latach 1933–1939, Homini, Kraków 2014, s. 53.. Założył komitet ratunkowy dla dotkniętych klęską wojny. W marcu 1915 komitet ten otrzymał statut i nazwę: Książęco-Biskupi Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny (KBK). W jego strukturach działały sekcje: sanitarna, opieki doraźnej, opieki nad dziećmi. W 1915 otrzymał Nagrodę im. Jerzmanowskich, z której wszystkie fundusze (44 000 koron) przeznaczył na utworzenie dwóch ruchomych kolumn sanitarnych (lekarz, kapłan, 10 pielęgniarek, łóżka, środki sanitarne i dezynfekcyjne) mających pomagać mieszkańcom Galicji w walce z epidemiamiSpadek po kolumnach sanitarnych K.B.K. Czas 1917 nr 588 z 21 grudnia..