W 1916 nie zezwolił na pochówek Henryka Sienkiewicza w katedrze wawelskiej. 24 grudnia 1916 odwiedził umierającego w schronisku albertynów Adama Chmielowskiego (Brata Alberta). W 1917 interweniował u władz w sprawie zniesienia Twierdzy Kraków w celu umożliwienia mieszkańcom obrzeży miasta odbudowy domów oraz w sprawie panującego głodu. Został przewodniczącym prezydium powołanej 15 października 1917 sekcji krakowskiej c.k. Funduszu Wdów i Sierot. 3 listopada 1918 przewodniczył nabożeństwu z okazji wyzwolenia Krakowa.
W II Rzeczypospolitej Polskiej Mimo oczekiwań społecznychJ. Wolny, Ostatnie lata działalności kościelnej Adama Stefana Sapiehy, [w:] R. Bogacz, Książę Niezłomny. Kardynał Adam Stefan Sapieha, Kraków 2001, s. 183–184. po utworzeniu niepodległego państwa polskiego Sapieha nie otrzymał nominacji kardynalskiej, którą otrzymali dwaj jego poprzednicy. 23 września 1920 papież Benedykt XV mianował go asystentem tronu papieskiego i hrabią rzymskim.