Jesienią 1937 przeniosła się do Warszawy w celu ułatwienia nauki synowi i pasierbowi. Nabyła wypożyczalnię przy ulicy Marszałkowskiej 68, założoną i prowadzoną wcześniej przez Kaspra Wojnara, i prowadziła ją przez niemal siedem lat (do wybuchu powstania warszawskiego); większa część pracy Michalskiej w stolicy przypadła na lata okupacji niemieckiej, w czasie której bibliotekarka, poprzez dostarczanie zakazanych książek, brała udział w procesie tajnego nauczania (zarazem wypożyczalnię prowadziła jawnie, za zgodą władz okupacyjnych).

Zaraz po zakończeniu wojny na początku 1945 powróciła do Łodzi. Zatrudniona została (w charakterze młodszego asystenta, mimo braku studiów) w tworzonej Bibliotece Uniwersyteckiej w Łodzi, gdzie prowadziła początkowo kancelarię i administrację. Do jej zadań należały m.in. starania o materiały i sprzęt biblioteczny, ale także udział w gromadzeniu księgozbioru oraz katalogowaniu dubletów. W lutym 1952 przeszła oficjalnie do Oddziału Gromadzenia i Uzupełniania Zbiorów (na stanowisko konserwatora naukowo-technicznego), gdzie prowadziła referaty darów i dubletów;