objęła ewidencją lub przygotowała do wymiany z innymi bibliotekami około 80 tysięcy wydawnictw. Była postrzegana jako "autentyczny strażnik coraz bogatszych i coraz liczniejszych zasobów rozwijającej się Biblioteki", jako "jedyna osoba spośród setek, które przewinęły się przez BUŁ, dla której nie istniało pojęcie zbędnej książki – makulatury" (Pani Apolonia, czyli całe życie...). W 1956 otrzymała stanowisko bibliotekarza, w 1963 – starszego bibliotekarza. Na emeryturę przeszła prawie dokładnie w pięćdziesięciolecie podjęcia pracy zawodowej, w lipcu 1966; niemal do końca życia kontynuowała jednak wcześniejsze zajęcia w Bibliotece Uniwersytetu, przez pewien czas jako tzw. prace zlecone, potem w charakterze wolontariuszki.
Dwukrotnie uczestniczyła w kursach dokształcających dla bibliotekarzy. U progu kariery zawodowej w 1919 była słuchaczką kursu zorganizowanego w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Łodzi przez Jana Augustyniaka. W 1948 uczestniczyła w Kursie Bibliotekarstwa Naukowego, prowadzonym przez Państwowy Instytut Książki. Jako doświadczony praktyk była współautorką artykułu W sprawie reformy wydawnictw naukowych ("Przegląd Biblioteczny", 1947, zeszyt 1/2, z Anielą Szwejcerową).