Wystawa obecna to występ grupy […] przeważnie o jednym poziomie artystycznym, których oprócz brawurowej, już zresztą szablonowej europejskiej techniki, nic zresztą nie cechuje, co by pozwalało ich mierzyć miarą wielkiej sztuki: – poza nielicznymi wyjątkami nic ona nie wnosi, co by pozwalało mówić o wybitnym induwidualizmie, lub idei twórczej. Przedstawia się cała wystawa monotonnie. […] Silniej również mogliby być reprezentowani młodsi, gdyby nie teroryzm ze strony Zarządu, objawiający się wybieraniem prac, przez samych autorów uznanych za najsłabsze; […]Leopold G.[Gottlieb], IX. Wystawa „Sztuki”, „Krytyka” 1905, t. 2, s. 470-471.”. Gottlieb upatrywał przyczyn tego stanu rzeczy w hermetyczności „Sztuki”:„Wystawa obecna świeci pustemi ścianami i to nasuwa pewne refleksye: czyżby Zarząd Tow.[arzystwa] »Sztuka« (a myślę wyraźnie p. Stanisławskiego) uważał, że nie znalazłyby się prace między młodszą generacyą godne widzenia obok Kamockiego, Szczyglińskiego. Filipkiewicza, Rosenbluma?