spotykany jest w ograniczonej liczbie wyrazów, tylko w pozycji nagłosowej (Hyniek, hebel, handrycyć, horcować, hok, hunór).

Samogłoski

Kontynuanty staropolskich samogłosek długich Do I poł XX w. w gwarach księżackich istniał fonem oł pochodzący ze staropolskiego а̄; w gwarze współczesnej wyrównał się on z o (jo mom, gro, znota, corny, śwyniok). Cechą wyróżniającą gwarę łowicką spośród gwar sąsiednich jest wymowa staropolskiego ē jako e (chleb, mleko, ser); w gwarze dawnych dóbr szlacheckich graniczących z księstwem łowickim (gwary Mazowsza bliższego oraz gwary łęczyckie) wymawiane są one jako i lub y, z czego w XX w. naśmiewali się Księżacy. Gwary księżackie południowych parafii powiatu skierniewickiego (m.in. Słupia, Janisławice, Białynin) zapożyczyły jednak z sąsiednich gwar liczne formy z głoskami y, i (chlib, sikiera, mliko).

Protezy Do w gwarach łowickich fonem o był dyftongiem ło (kłot, chłodzić, młoja);