Późniejsze źródła również krytykowały nadmierne spożywanie mocnych alkoholi.
Industrializacja produkcji W pierwszej połowie XX wieku tradycyjne metody produkcji zaczęły być uzupełniane i częściowo wypierane przez produkcję przemysłową. W okresie japońskiego panowania nad Koreą wprowadzano nowoczesne aparaty i destylację ciągłą, umożliwiające produkowanie dużych ilości wysoko oczyszczonego alkoholu.
W 1919 roku w Pjongjangu uruchomiono przemysłową wytwórnię soju, a w kolejnych latach podobne zakłady powstały również w innych miastach. Po II wojnie światowej i wojnie koreańskiej niedobory żywności sprzyjały wykorzystaniu do produkcji alkoholu surowców innych niż ryż.
W 1965 roku, w ramach polityki oszczędzania zbóż w Korei Południowej, ograniczono ich wykorzystywanie do produkcji alkoholu. Przyczyniło się to do zaniku na dużą skalę tradycyjnego soju destylowanego z ryżu i utrwalenia dominacji soju rozcieńczanego, wytwarzanego z rektyfikowanego alkoholu otrzymywanego z innych surowców.
Od lat 80. XX wieku władze Korei Południowej zaczęły wspierać odtwarzanie tradycyjnych alkoholi jako elementu koreańskiego dziedzictwa kulinarnego.