Z postacią Kleopatry mógł się spotkać pełniej po powrocie z Ameryki, kiedy studiował w szerokim zakresie literaturę i historię starożytną. Bezpośredniego impulsu do napisania tragedii dostarczyła zapewne Wystawa Powszechna z 1867 w Paryżu, którą poeta często odwiedzał i opisywał w prasie i w listach. Na wystawie pokazano bogato urządzony dział egipski, którego komisarzem był przyjaciel Norwida z czasów warszawskich, Edmund Chojecki.
Nie wiadomo kiedy Norwid rozpoczął pracę nad dramatem. Mógł pracować nad nim już w 1869, skoro w Assuncie wspominając podróże literackie jakie bohater poematu (domyślnie: Norwid) dzielił ze swą ukochaną wymienia wizytę u piramid na rozłodze płaskiej. Biorąc pod uwagę żmudne i pracochłonne studia historyczne, jak i późniejsze trudności, które nie pozwoliły mu dokończyć tragedii, przyjmuje się, że musiał rozpocząć pracę nad nią najpóźniej w 1870–1871. W czerwcu 1872 przerwał ją niewątpliwie, pisząc w pośpiechu ze względu na krótki termin, na konkurs Pierścień Wielkiej Damy. 19 listopada 1872 w liście do Józefa Bohdana Zaleskiego donosi, że ukończył właśnie dramat pisany na konkurs, a brakuje mu jeszcze pół aktu jego ukochanej tragedii Kleopatra i Cezar, w trzech aktach. Niepowodzenie konkursowe, a może i inne jakieś względy sprawiły, że nigdy tej pracy nie dokończył.