10, 43). Wierzyć, oznaczało więc przyjęcie nauki świadków, Dobrej Nowiny (Dz 15, 7; 1 Kor 15, 2), wyznając, że Jezus jest Panem (1 Kor 12, 3; Rz 10, 9; por 1 J 2, 22). Wiara ta otworzy przed umysłem człowieka skarby: mądrości samego Boga objawionej przez Ducha Świętego (1 Kor 2) oraz wiedzy o Jezusie Chrystusie i jego miłości (Flp 3, 8; Ef 3, 19; por 1 J 3,16). Człowiek wierzący jest powołany do tego, by dawał wyraz swojej wierze w poznaniu (J 6, 69; 8, 28) i w kontemplacji (J 1, 14; 11,40) tego co niewidzialne.
Jak zauważył O. Michel, to apostolskie wezwanie do uwierzenia było czymś unikalnym w ówczesnym Izraelu. „Ani w Kumran, ani u Jana Chrzciciela, ani wśród starożytnych ruchów zelotów nie było jasno wyrażonej potrzeby wiary”Por. O. Becker – O. Michel, Faith, w: The New International Dictionary of the New Testament Theology, vol. 1, s. 599 oraz 605..
Z początku, krąg tych, którzy uwierzyli stanowili Żydzi. Byli przekonani, że sprawa wiary w Jezusa jest kwestią wewnątrz Izraela. Robili wymówki Piotrowi, że w Jafie wszedł do domu „ludzi nieobrzezanych”, nieuświęconych Przymierzem i jadł z nimi. Dopiero obszerne wyjaśnienie Apostoła przytoczone w rodz.