11 Dziejów Apostolskich uświadomiło im, że Bóg w Chrystusie chce zbawić wszystkie narody.
Szybko się okazało, że konsekwencją wiary w Jezusa jest doświadczenie odrzucenia przez swój własny naród. Było to o tyle dramatyczne, że naród ten był wybrany i uświęcony przez Boga przymierzem. W Liście do Hebrajczyków odrzucenie to znalazło interpretację ofiarną, w której nie ma oskarżenia czy nawet wyrzutu. Jest natomiast nadzieja, że cierpienie związane z odrzuceniem przyczyni się do uświęcenia tego ludu:
Wyznawanie wiary w imię Jezusa stało się w chrześcijaństwie nową, doskonalszą formą ofiar składanych w starej Świątyni. Dzieje Apostolskie opowiadają o rosnącej znacząco w Jerozolimie liczbie uczniów Chrystusa i że „liczna też rzesza kapłanów okazywała posłuszeństwo wierze” (Dz 6,7 BE 2006). Prawdopodobnie z powodu prześladowania opuścili Miasto, osiedli z dala od Świątyni w którymś z miast na wybrzeżu, np. w Cezarei czy Antiochii. Tęskniąc za dawnym życiem i posługą kapłańską, słabli w wierze i potrzebowali zrozumienia głębi i mocy nowego kultu chrześcijańskiego.