Pisma nowotestamentalne pokazują, że uznanie lub nieuznanie Jezusa za Mesjasza stanowiło kryterium bądź wyłączenia, bądź pozostania w łonie judaizmu. Zwraca na to uwagę Ewangelia Jana: „Niemniej jednak i spośród przywódców wielu w Niego uwierzyło, ale z obawy przed faryzeuszami nie przyznawali się, aby ich nie wyłączono z synagogi” (J 12, 42; por. J 7, 40-52). Ukazują to także Dzieje Apostolskie 9, 22n: „A Szaweł występował coraz odważniej, dowodząc, że Ten jest Mesjaszem, i szerzył zamieszanie wśród Żydów mieszkających w Damaszku. Po upływie dłuższego czasu Żydzi postanowili go zgładzić” (por. Dz 18,5, jak również 2,35; 4,18; 5,40.42). Mesjanizm, wiara że epoka mesjańska już nadeszła – to główny temat pierwotnego chrześcijaństwa także później. Np. fragment 47,1 z Dialogu z Żydem Tryfonem św. Justyna świadczy, że wyznanie wiary w Jezusa jako obiecanego mesjasza stanowiło o przejściu z judaizmu do chrześcijaństwa. Pseudo-Cyprian w Ad Vigilium ukazał konwersję Żyda Papiscusa jako akt wiary w Jezusa Chrystusa. Taką też radę dawał List Sewera (Epistula Severi) 12 /826/ z V w. z Minorki nieochrzczonemu Żydowi.