Żyrardowska parafia pozostawała pozbawiona duszpasterza przez okres okupacji. Została uznana za niemiecką i podporządkowana administracji warszawskiej. Plebanię zamieszkiwał wtedy ordynowany w 1939 wikary ks. Edward Romański, jednak z racji polskiego pochodzenia nie mógł sprawować czynności duszpasterskich. W związku z tym wikary podjął inną pracę, jednak we współpracy z Kolegium Kościelnym starał się opiekować wiernymi zamieszkującymi miasto.
2 lutego 1940 parafianie wystąpili z wnioskiem do Kolegium Kościelnego o przywrócenie nabożeństw dla osób narodowości polskiej, stanowiących większość zborowników. Rozpoczęto więc prowadzenie polskojęzycznych nabożeństw porannych, jednak jeszcze w tym samym roku zakazano tej praktyki. Od 1941 odbywały się one jednak pod pretekstem udzielania Wieczerzy Pańskiej. Zakaz czynności kościelnych w języku polskim obejmował również inne uroczystości, przede wszystkim pogrzeby.