Po wypędzeniu Turków istniał prom poruszany za pomocą liny. W 1767 r. zbudowano następny most pontonowy (musiał być na zimę usuwany), a w 1790 – kolejny. Ten ostatni istniał tam, gdzie most z lat 1571–78, i funkcjonował aż do otwarcia pierwszego stałego mostu na Dunaju – Mostu Łańcuchowego – w r. 1849.
Most Łańcuchowy thumb|upright|Most Łańcuchowy thumb|Most Małgorzaty thumb|Most Wolności thumb|Most Elżbiety thumb|Most Petőfiego thumb|Most Arpada thumb|Most Rakoczych thumb|Most Megyeri Most Łańcuchowy był pierwszy nie tylko w dzisiejszym Budapeszcie, ale na całym węgierskim odcinku Dunaju. Pomysłodawcą budowy mostu i tym, który sprawował pieczę nad realizacją planu był hr. István Széchenyi. Jego budowę zakończono praktycznie w 1848 r. – prace wykończeniowe przerwał w marcu wybuch rewolucji, z tego powodu otwarcie mostu nastąpiło dopiero 20 listopada 1849 r. Most przygotował grunt pod niedalekie połączenie Budy i Pesztu. Stał się symbolem tamtych czasów, a z biegiem lat – również rozpoznawalnym na całym świecie symbolem Budapesztu. Zwracał uwagę nie tylko swoją estetyką, ale koncepcją techniczną, która postawiła przed konstruktorami poważny problem do rozwiązania. Był to pierwszy na świecie metalowy most wiszący o takich rozmiarach. W 1899 r.