Najczęściej liczyła szesnaście szeregów głębokości, choć poszczególni dowódcy często redukowali ich liczbę, wydłużając tym samym front. Pięć pierwszych szeregów żołnierzy trzymało włócznie poziomo, co w praktyce uniemożliwiało uzbrojonym w krótszą broń przeciwnikom frontalne pokonanie pedzetajrów. Dalsze szeregi trzymały włócznie w pionie lub pod kątem, co pozwalało na redukcję siły rażenia wrogich pocisków miotanych. Pomimo dużej skuteczności w bezpośrednim starciu dużą wadą były powolność, konieczność dobrego wyszkolenia oraz niezdolność do indywidualnej walki w przypadku rozbicia szyku. Pedzetajrowie byli oddziałami poborowymi, rekrutowanymi spośród macedońskich chłopów i pasterzy, zazwyczaj tylko na okres kampanii.
Obok pedzetajrów, ważną część piechoty stanowili hypaspiści, będący zawodową i elitarną formacją włóczników, zazwyczaj umieszczaną podczas bitwy na prawym skrzydle. Kwestia ich dokładnego uzbrojenia jest przedmiotem dyskusji w historiografii; przypuszcza się, że dysponowali uzbrojeniem zbliżonym do pedzetajrów, lecz o wyższej jakości wykonania, bądź zbliżonym do klasycznych hoplitów.