Reformy Filipa II znacząco zwiększyły rolę piechoty lekkozbrojnej. Było to związane między innymi z faktem, że oddziały lekkozbrojne były potrzebne do ochrony flanek falangi, bardzo wrażliwych na ataki nieprzyjaciela. Oprócz nich wykorzystywano także oddziały harcownicze i miotające, nazywane psiloi, mające w swych szeregach łuczników, oszczepników i procarzy. Zazwyczaj na początku bitew umieszczano je przed wszystkimi oddziałami, aby swoim ostrzałem przetrzebiły wojska nieprzyjaciela przed właściwym natarciem. Oddziałem pośrednim między dwoma rodzajami lekkozbrojnej piechoty byli peltaści – żołnierze walczący zarówno na dystans, jak i mogący w pewnym stopniu walczyć wręcz.
Pomimo zwiększenia roli piechoty, znaczenie kawalerii w armii macedońskiej wcale nie zmalało. Dzieliła się ona na kilka formacji. Pierwszą, elitarną i najciężej uzbrojoną, stanowili istniejący jeszcze przed Filipem "konni towarzysze" – hetajrowie. Rekrutowali się z najlepszych arystokratycznych rodów macedońskich. Służba w tej formacji zapewniała jej członkom uprzywilejowaną pozycję społeczną i polityczną w państwie. Hetajrowie podzieleni byli na 200-osobowe szwadrony. Najznakomitszą ich część stanowiła agema – osobista gwardia króla.