Większość z nich stanowili żołnierze lekkozbrojni i miotający, choć wielu służyło także w lekkiej kawalerii. Mimo licznych zawirowań i kryzysów, jakie odcisnęły swoje piętno na historii Macedonii, aż do klęski króla Perseusza Antygonidy pod Pydną w 168 p.n.e. najemnicy stanowili podstawową obsadę garnizonów strategicznych miast i twierdz. Oprócz ciężej uzbrojonych piechurów (jak greccy hoplici), korzystano także z lekkozbrojnych. Poza oddziałami czysto najemnymi Macedonia korzystała też z pomocy sprzymierzonych plemion bałkańskich oraz kontyngentów wystawianych przez podporządkowane miasta greckie.
Uzbrojenie thumb|Antyczna rzeźba przedstawiająca macedońskiego piechura z formacji pedzetajrów. Uwagę zwracają charakterystyczna tarcza hoplon i hełm tracki Podstawową bronią pedzetajrów i hypaspistów była sarisa – długa dereniowa włócznia o wąskim grocie. W czasach Filipa jej długość wynosiła między 4 a 5 metrów. W okresie hellenistycznym była stopniowo wydłużana, dochodząc pod jego koniec nawet do 6,2 mDokładną długość sarisy podaje Nowa encyklopedia powszechna PWN.. Do walki wręcz żołnierze tych formacji używali krótkich mieczy (lub, według innych źródeł, sztyletów). Pozostała piechota korzystała głównie z broni pochodzenia greckiego.