Szkoła Konopczyńskiego Już na emeryturze Emilian Konopczyński uzyskał w 1897 koncesję na otwarcie przy ul. Składowej 3 (obecnie ul. Pankiewicza) prywatnej 6-klasowej szkoły realnej, przeniesionej w 1900 do oficyny dawnego pałacu Uruskich przy ul. Aleksandria (od 1907 ul. Kopernika 34)w rejonie dzisiejszej ul. Bartoszewicza, stanowiącej wówczas początkowy odcinek ulicy Sewerynów. Podczas strajku szkolnego 1905 roku na wiecu szkolnym w dniu 18 lutego w Resursie Obywatelskiej jednogłośnie zdecydowano, bez czekania na zgodę władz rosyjskich, przeorganizować szkołę w pierwsze gimnazjum męskie z wykładowym językiem polskim – ogólnokształcące o kierunku filologicznym i realnym. Sprawiło to, że szkoła stała się jedną z najpopularniejszych w Warszawie. Jej wychowankami byli późniejszy prezydent Warszawy Stefan Starzyński, profesor ASP Bohdan Marconi oraz architekt, grafik i plakacista Tadeusz Gronowski.
W 1911 w szkole powstała drużyna skautowa (późniejsza 3 Warszawska Drużyna Harcerzy) im. księcia Józefa Poniatowskiego. Działali w niej m.in. Jan Nowak-Jeziorański, późniejszy naczelnik Szarych Szeregów Stanisław Broniewski „Orsza”, krytyk teatru Jan Kott i krytyk literatury Ryszard Matuszewski.