Dywizjonizm mały|Signac, Le Pin de Bertaud, 1900. Dywizjonizm, którego bronił Paul Signac, różni się od techniki malarskiej pointylizmu, stosowanej przez takich malarzy jak Henri Martin .. Opiera się na użyciu czystych barw oraz na teorii koloru i kontrastu, wedle której "być może łatwo jest malować jaśniej […], ale kosztem odbarwiania; lub barwniej, ale kosztem przyciemniania" oraz że jedynie ta metoda umieszcza kolor "pośrodku promienia, który na kole barw biegnie od białego środka do czarnego obwodu. A to miejsce to zapewnia jej maksymalne nasycenie, siłę i piękno". mały|Robert Delaunay, Portret Metzingera (1906), olej na płótnie ( 55 × 43 ). Po śmierci Seurata w 1891 roku przywództwo ruchu przejął Paul Signac. Styl ewoluował, artyści malowali większymi pociągnięciami pędzla.
Neoimpresjonizm stanowił – w opozycji do współczesnego mu symbolizmu – "naukową systematyzację impresjonizmu„ wraz ze swoimi obrońcami, wśród których znajdował się Fénéon, jego zwolennikami i miejscami wystaw. Ruch szybko rozprzestrzenił się w Belgii dzięki Émile’owi Verhaerenowi, który zaprosił Seurata do Brukseli do wystawienia się wraz z luministyczną paryską szkołą pointylizmu, której najbardziej znanymi członkami byli Théo Van Rysselberghe i Henry Van de Velde.