Ten ostatni umożliwił ekspansję ruchu na Niemcy.
Ruch ten zakończył się w ostatnich latach XIX wieku, ale jego wpływ odczuwalny był u fowistów, niemieckich ekspresjonistów oraz u źródeł abstrakcji, wraz z wczesnymi dziełami Wilhelma Morgnera i Wasilija Kandinskiego. Na początku XX wieku u Henri Matisse, Édouard Vuillard, Paul Klee i Robert Delaunay inspirowali się neoimpresjonizmem i pointylizmem. Pablo Picasso eksperymentował z metodą pointylistyczną w 1901 roku oraz w latach 1913-1914 . .
W 1903 roku Élie Faure stwierdził, że "wystarczy, że grupa artystów zacznie opowiadać się za określonym systemem, a artyści w jego obrębie znajdą się pod ciężarem, od którego uwolnić się mogą tylko dzięki wysiłkowi, który jednocześnie wyrzuci ich z grupy" oraz "ma nadzieję zakończyć panowanie metody". Stwierdza również, że neoimpresjoniści są jak "mistycy na odwrót", którzy za cel wzięli środki używane przez impresjonistów, by odnowić malarstwo.. Paul Sérusier wyjaśnił później w 1921 r.: "Impresjoniści znaleźli odpowiednik światła w stosowaniu czystych kolorów.