Uporczywe wysiłki Badera opłaciły się mimo niechęci wyższego dowództwa, by umożliwić mu ubieganie się o kategorię A.1.B. (najwyższa kategoria personelu latającego)Brickhill 1954, p. 146.. Po badaniach lekarskich w listopadzie 1939 został uznany za zdolnego do służby w powietrzu i przydzielony do Centralnej Szkoły Lotniczej w celu zapoznania się z nowoczesnymi samolotami. 27 listopada, 8 lat po wypadku, Bader odbył samodzielny lot dwupłatowcem Avro 621 Tutor. W powietrzu nie mógł się oprzeć pokusie, aby odwrócić samolot na plecy na wysokości 600 stóp (180 metrów). Następnie przeszedł szkolenie na maszynach Fairey Battle i Miles Master (ostatni etap przed treningiem na myśliwcach Supermarine Spitfire i Hawker Hurricane)Brickhill 1954, p. 150..
Druga wojna światowa Dziwna wojna mały|Douglas Bader w 1940 autorstwa Erica Kenningtona (ze zbiorów Imperial War Museum) W styczniu 1940 został przydzielony do 19 dywizjonu stacjonującego w Duxford niedaleko Cambridge. W wieku 29 lat był tam jednym z najstarszych pilotów, a dowódcą dywizjonu był major (squadron leader) Geoffrey Stephenson, bliski przyjaciel Badera z czasów kiedy służył w CranwellTurner 1995, p. 22..