Paradoksalnie uważano że Bader był dobrym pilotem myśliwskim z powodu braku nóg, bo podczas ostrych manewrów w czasie walk powietrznych przeciążenie sprawia, że krew odpływa z mózgu do innych części ciała, przeważnie do nóg, co może prowadzić do utraty przytomności (black-out). Ponieważ Bader nie miał nóg, mógł pozostać przytomny dłużej niż inni i dzięki temu miał przewagę nad bardziej sprawnymi przeciwnikami„Douglas Bader Foundation: The advantages of artificial limbs.” Douglasbaderfoundation.co.uk. udostępnino 27 kwietnia 2014..
Od lutego do maja 1940 ćwiczył loty w formacji i taktykę walki powietrznej oraz osłaniał konwoje morskie. Uważał, że wroga najlepiej zaatakować z przewagi wysokości i od strony słońca, lecz RAF było innego zdania. Oficjalne rozkazy nakazywały pojedyncze ataki od tyłu. Mimo że Bader nie zgadzał się z tą taktyką, stosował się do rozkazów a jego umiejętności zostały docenione i został dowódcą eskadryTurner 1995, p. 24.. Niedługo potem podczas startu nie zmienił skoku śmigła w swoim spitfirze, w wyniku czego samolot spadł na pas przy prędkości 80 mil na godzinę (150 km/h) i rozbił się. Obrażenia które odniósł w tym wypadku okazały się niegroźne.