Фабіян Кабарда (; ) — палкоўнік пяхоты Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Нарадзіўся 20 студзеня 1871 года ў Мінску, тагачаснай сталіцы Мінскай губерні, у дваранскай сям’і Караля і Казімеры, народжанай Абрамовіч . Ён быў католікам. У 1895 годзе скончыў сямікласную школу аграномаў у Горах-Горках.

17 лютага 1896 года ён добраахвотна ўступіў у 35-ы Бранскі пяхотны полк расейскай арміі. 25 ліпеня 1897 года, пасля заканчэння Чугуеўскай пяхотнай юнкерскай школы, быў прызваны ў 74-ы Стаўрапольскі пяхотны полк. 21 сакавіка 1898 года яму было прысвоена званне падпаручніка, а 15 красавіка 1902 года ён быў павышаны да лейтэнанта са старшынством ад 21 сакавіка 1900 года. З 21 лютага 1905 года па 10 сакавіка 1906 года ён удзельнічаў у руска-японскай вайне ў якасці ад’ютанта камандзіра лагераў 4-га армейскага корпуса. Пасля заканчэння вайны быў пераведзены ў 119-ы Каломенскі пяхотны полк.

20 верасня 1906 г. быў узведзены ў штабс-капітаны са старшынствам з 21 сакавіка 1906 г. 20 ліпеня 1914 г., пасля аб’явы мабілізацыі, быў прыкамандзіраваны ў 157-ы пяхотны полк камандзірам 13-й роты. 28 ліпеня 1914 г. быў узведзены ў капітаны са старшынствам з 21 сакавіка 1910 г. 27 верасня 1914 г. вярнуўся ў 119-ы пяхотны полк і прыняў камандаванне 1-м батальёнам. 13 красавіка 1915 г. быў узведзены ў падпалкоўнікі са старшынствам з 21 лютага таго ж года.

19 кастрычніка 1916 г. быў павышаны «за адвагу» да палкоўнікаў са старшынством ад 14 сакавіка 1916 г. 29 красавіка 1917 г. стаў камандзірам 120-га Серпухаўскага пяхотнага палка. 18 верасня таго ж года быў прызначаны ў рэзерв асабістага складу пры штабе Мінскай ваеннай акругі.

7 кастрычніка 1917 г. ён прыняў камандаванне 2-м Польскім стралковым палком. Загадам 1-й Польскай стралковай дывізіі № 96 ён атрымаў старшынства ў званні палкоўніка з 14 сакавіка 1914 г. 20 чэрвеня 1918 г., пасля дэмабілізацыі 1-га Польскага корпуса ў Расіі, быў звольнены са службы і вярнуўся ў Мінск, дзе з дэмабілізаванымі афіцэрамі і салдатамі пачаў арганізоўваць самаабарону супраць бальшавікоў. 4 лістапада 1918 г. стаў камандзірам усіх польскіх фарміраванняў і частак у Беларусі.

9 снежня 1918 года Фабіян Кабарда быў прыняты ў Польскую армію ў званні палкоўніка ў склад «групы афіцэраў былога 1-га Польскага корпуса і Рускай арміі» і прызначаны ў Літоўска-Беларускую стралковую дывізію. З 17 снежня 1918 года па 20 студзеня 1919 года ён быў арганізатарам і першым камандзірам Мінскага стралковага палка, які ў 1921 годзе быў перайменаваны ў 86-ы пяхотны полк. 28 лютага 1919 года ён быў пераведзены ў 21-ы пяхотны полк «дзеці Варшавы» камандзірам палка. 21 ліпеня 1919 года ён прыбыў з падраздзяленнем на Літоўска-Беларускі фронт. 24 ліпеня 1919 года ён вызначыўся ў баях за Ракаў, узначаліўшы салдат у наступе на гэты горад. 23 кастрычніка 1919 года ён стаў камандзірам 15-й пяхотнай брыгады, а 22 лістапада таго ж года — камандзірам 16-й пяхотнай брыгады. 25 лютага 1920 года ён быў вызвалены ад пасады камандзіра 16-й пяхотнай брыгады і прызначаны камандзірам 17-й пяхотнай брыгады. 30 ліпеня 1920 года ён быў прызначаны ў Вярхоўнае камандаванне Польскай арміі і адначасова дэлегаваны ў Польскую ваенную місію пры ўрадзе Украінскай Народнай Рэспублікі.

10 красавіка 1921 года прызначаны ў Беластоцкае генеральнае акруговае камандаванне і прызначаны камандзірам умацаванага лагера «Брэсць». З 1 чэрвеня 1921 года яго галоўнай часткай быў 21-ы пяхотны полк. 16 лістапада 1921 года ён быў прызначаны ў штаб набору Бельска-Падляскага павета ў якасці яго каменданта. 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне палкоўніка са старшынствам ад 1 чэрвеня 1919 года і 20-м месцам у пяхотным афіцэрскім корпусе. Пазней ён быў пераведзены ў 3-ці Падгальскі стралецкі полк у Бельску, захаваўшы за сабой пасаду камандзіра ПКУ. У лютым 1924 года ён быў пераведзены ў 3-ці Падгальскі стралецкі полк. У сакавіку 1926 года яго перавялі ў 20-ы пяхотны полк у Кракаве, пакінуўшы ў распараджэнні камандзіра 6-й пяхотнай дывізіі. 1 сакавіка 1927 года яму быў прадастаўлены двухмесячны водпуск з захаваннем заробку, а 30 красавіка таго ж года ён быў звольнены ў адстаўку.

Ён быў прэзідэнтам Галоўнай рады Доўбарчыкаўскага таварыства «На славу Айчыны». У рамках ваеннага паселішча ён атрымаў зямельны ўчастак плошчай прыблізна 15 гектараў у калоніі Абероўшчына (гміна Высокае Літоўскае) .

У 1934 годзе, як адстаўны афіцэр, ён заставаўся ў складзе ПКУ горада Варшавы № III і меў мабілізацыйнае прызначэнне ў афіцэрскі кадраў акругі № I. У той час ён знаходзіўся ў распараджэнні камандзіра кадраў акругі № I. Ён жыў у Варшаве па адрасе вуліца Вспульна, 61, кватэра 7. У сталіцы ён перажыў гады нямецкай акупацыі і Варшаўскае паўстанне. У сакавіку 1949 года ва Уроцлаве ён займаў пасаду скарбніка Асацыяцыі дзяржаўных, вайсковых і мясцовых пенсіянераў.

Ад першага шлюбу ў яго быў сын Станіслаў (нар. 1899), капітан адміністрацыі (пяхоты) Войска Польскага, узнагароджаны медалём Незалежнасці, і тры дачкі: Элеанора (нар. 1900), Тэрэза (нар. 1902) і Яніна, у шлюбе Шчэнсна (нар. 1911).

У лістападзе 1923 года ён атрымаў дазвол ажаніцца з Пелагеяй Кудрацавай.

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 5261 — 21 сакавіка 1922 г. Крыж Харобрых № 42439 Залаты Крыж Заслугі — 18 лютага 1939 г. «за заслугі ў ваеннай службе» Медаль Перамогі — 4 чэрвеня 1925 г.

Расійскія

Ордэн Святога Георгія 4-й ступені — 18 студзеня 1917 Ордэн Святой Ганны 2-й ступені з мячамі Ордэн Святога Станіслава 2-й ступені з мячамі Ордэн Святой Ганны 3-й ступені з мячамі і бантам Ордэн Святога Станіслава 3-й ступені — 1905 г. Ордэн Святой Ганны 4-й ступені з надпісам на шаблі «За адвагу»

Зноскі

Бібліяграфія

Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.

Mieczysław Fularski: Zarys historji wojennej 21-go warszawskiego pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918—1920. Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.