Стэфан Офенберг (польск. Stefan Offenberg, 3 жніўня 1864, Бацэвічы, Бабруйскі павет - 21 лютага 1939, Варшава) — польскі інжынер-чыгуначнік, незалежніцкі і грамадскі дзеяч, першы намеснік дырэктара Кітайска-Усходняй чыгункі. Біяграфія
Сын Цэзарыя Офенберг і Леаніды з Луцкевічаў.
Яшчэ падчас вучобы ў Мінскай гімназіі, заснаваў у 1882 годзе разам са сваім братам Янам першы тайны польскі гурток самаадукацыі пасля Паўстання 1863-64 гадоў, які праіснаваў да 1920 года. Гурток быў працягам традыцыі філаматаў і філарэтаў. У кола самаадукацыі паступалі розныя палітычныя брашуры, у тым ліку Баляслава Ліманоўскага "Сацыялізм і патрыятызм" і Зыгмунта Мілкоўскага "Пра чынную абарону і нацыянальны скарб". Адначасова была створана агульнадаступная польская бібліятэка ў Мінску, дзе былі кнігі Генрыка Сянкевіча, Элізы Ажэшкі і Баляслава Пруса. Сустрэчы Кола самаадукацыі адбываліся раз на тыдзень, галоўнай іх мэтай было паглыбленне веды ў розных галінах навукі.Przemysław Dąbrowski. Narodowa Demokracja byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Studium z zakresu myśli politycznej i działalności obozu narodowego na ziemiach litewsko-białoruskich w latach 1897–1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2010. Ss. 169-170.
Пасля заканчэння гімназіі ў 1883 годзе ён вывучаў матэматыку ў Варшаве, затым, у 1891 годзе, з адзнакай скончыў Інстытут інжынераў сувязі ў Санкт-Пецярбургу. У 1887 годзе стаў адным з заснавальнікаў філіяла ў гэтым горадзе моладзевай патрыятычнай арганізацыі «Zet».
Пасля вучобы пасяліўся ў Мінску і пасля стварэння там філіяла арганізацыі «Zet», зноў далучыўся да гэтай арганізацыі.
На працягу шасці гадоў працаваў на еўрапейскіх участках расійскіх чыгунак, пазней пераехаў у аддаленыя тэрыторыі Расійскай імперыі, правёўшы большую частку свайго жыцця на Далёкім Усходзе. Кіраваў будаўніцтвам аднаго з галоўных участкаў Транссібірскай магістралі (ад Хінгана да ракі Нонні ) і працаваў у Станіслава Кербедзя. З 1897 года працаваў на Кітайска-Усходняй чыгунцы, даслужыўшыся да пасады намесніка дырэктара, а пазней першага намесніка дырэктара, пакуль бальшавікі не прыйшлі да ўлады. У 1907 годзе стаў сузаснавальнікам першай польскай пачатковай школы ва Уладзівастоку. Заўсёды актыўна ўдзельнічаў у арганізацыі польскіх абшчын на Далёкім Усходзе, арганізоўваў «Dom Polski», «Ognisko» і г.д. Дапамагаў палякам у пошуку працы і спрыяў будаўніцтву касцёлаў ва Уладзівастоку і Харбіне.
Вярнуўся ў Польшчу ў 1925 годзе. Працаваў у Дырэкцыі будаўніцтва дзяржаўных чыгунак у Варшаве, затым — дарадцам міністра ў Міністэрстве сувязі, дзе быў прызначаны ацэншчыкам казны Польскіх дзяржаўных чыгунак, працу, якую ён выканаў, апублікаваўшы ў 1938 годзе «Ацэнку актываў Польскіх дзяржаўных чыгунак».
У 1935 годзе з-за пагаршэння здароўя ён адышоў ад прафесійнай дзейнасці, але не перапыніў грамадскую дзейнасць у саветах «Гуртка інжынераў» і «Гуртка тэхнікаў».
Напісаў мемуары: «Удзел палякаў у будаўніцтве і арганізацыі Кітайска-Усходняй чыгункі». Дзякуючы яго ўспамінам мы ведаем, у якіх цяжкіх кліматычных і ландшафтных умовах давялося працаваць польскім інжынерам.
Спасылкі Катэгорыя:Памерлі ў 1939 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1864 годзе Катэгорыя:Пахаваныя на Паванзкоўскіх могілках
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бабруйскім павеце Катэгорыя:Чыгуначнікі Расійскай імперыі Катэгорыя:Чыгуначнікі Катэгорыя:Мінская мужчынская гімназія