Беларусы Венесуэлы () — беларусы, якія жывуць або жылі ў Венесуэле, а таксама іх нашчадкі; частка беларускай дыяспары. Невялікая беларуская супольнасць у краіне існавала прынамсі з канца 1940-х гадоў. Паводле ацэнкі прадстаўнікоў Ураду БНР, на 1 мая 1949 года ў Венесуэле налічвалася каля 150 беларусаў.Фактычныя дадзеныя аб стане беларускае эміграцыі (паводле справаздачы прадстаўнікоў Ураду БНР на 01.05.1949) // Гардзіенка Н., Юрэвіч Л. Рада БНР (1947—1970): Падзеі. Дакументы. Асобы. — Мінск: Кнігазбор, 2013. — С. 406. — 648 с. — (Бібліятэка Бацькаўшчыны; кн. 22). — ISBN 978-985-7089-07-9.

У 1949 годзе беларускі пісьменнік і дзеяч эміграцыі Уладзімір Дудзіцкі стварыў у Венесуэле першую вядомую беларускую арганізацыю — Аб’яднанне беларусаў у Венесуэле (АБВ).Юрэвіч Л. Невыноснае дзіця беларускай эміграцыі // Дудзіцкі У. Творы / укладанне, прадмова і бібліяграфічны каментарый Л. Юрэвіча. — Мінск: Лімарыус, 2010. — 398, с. — ISBN 978-985-6968-08-5. У 2000-я — першай палове 2010-х гадоў беларуская прысутнасць у краіне часова павялічылася за кошт спецыялістаў з Беларусі, якія працавалі паводле кантрактаў у будаўніцтве, машынабудаванні, газавай і нафтавай галінах.Колькі зарабляюць беларусы ў Венесуэле? // Наша Ніва. — 24 лістапада 2011.Карней І. Даўгі на паўмільярда даляраў — вынік беларускай «экспансіі» ў Венесуэлу // Радыё Свабода. — 24 студзеня 2019.

Гісторыя

Паваенная іміграцыя Пасля Другой сусветнай вайны Венесуэла стала адным з кірункаў перасялення еўрапейскіх бежанцаў і перамешчаных асоб. У лютым 1947 года венесуэльскі ўрад заключыў пагадненне з Міжурадавым камітэтам па справах бежанцаў аб перасяленні ў краіну еўрапейцаў, а ў тым жа годзе пагадзіўся прыняць 15 тысяч імігрантаў з Еўропы. Першая арганізаваная група еўрапейскіх бежанцаў і перамешчаных асоб прыбыла ў Венесуэлу 26 чэрвеня 1947 года.Huhn S. Rethinking the Postwar International Migration Regime from the Global South: Venezuela in a Global History of White Immigration // Itinerario. — 2022. — Vol. 46, № 2. — P. 214—232. — DOI: 10.1017/S0165115322000122.

З мая 1947 года да 1 студзеня 1951 года ў Венесуэлу прыбылі 83 466 імігрантаў. Сярод найбольш шматлікіх груп былі італьянцы, іспанцы, партугальцы, палякі, немцы, рускія, венгры, югаславы і румыны; 17 277 чалавек былі пераселеныя ў краіну як бежанцы і перамешчаныя асобы праз Міжнародную арганізацыю па справах бежанцаў.

У гэтым пасляваенным міграцыйным патоку ў Венесуэлу траплялі і выхадцы з Беларусі. Паводле справаздачы прадстаўнікоў Ураду БНР аб стане беларускай эміграцыі, на 1 мая 1949 года колькасць беларусаў у Венесуэле ацэньвалася ў 150 чалавек. Гэтая лічба была ацэнкай беларускіх эміграцыйных структур, а не вынікам дзяржаўнага перапісу насельніцтва Венесуэлы.

Аб’яднанне беларусаў у Венесуэле Найбольш вядомым дзеячам пасляваеннай беларускай эміграцыі ў Венесуэле быў паэт, празаік і публіцыст Уладзімір Дудзіцкі. Пасля вайны ён жыў у лагеры для перамешчаных асоб у Зальцбургу, а ў 1949 годзе пераехаў у Венесуэлу.Наталля Гардзіенка: «Уладзімер Дудзіцкі ня меў шанцаў публікавацца ў БССР» // Радыё Свабода. — 15 лютага 2011.

У сярэдзіне 1949 года Дудзіцкі стварыў Аб’яднанне беларусаў у Венесуэле (АБВ), якое ў даследаваннях называецца першай і, магчыма, адзінай арганізаванай беларускай суполкай у тагачаснай Венесуэле. У іншых крыніцах назва гэтай арганізацыі перадаецца як Згуртаванне беларусаў у Венесуэле. Звестак пра яе колькасны склад і структуру захавалася мала.

Спачатку Дудзіцкі працаваў садоўнікам у дзяржаўнай сістэме садоў і паркаў. Ён спрабаваў дапамагчы перасяліцца ў Венесуэлу іншым беларускім літаратарам і грамадскім дзеячам з еўрапейскіх лагераў перамешчаных асоб, у тым ліку Юрку Віцьбічу, Масею Сяднёву і Уладзіміру Клішэвічу: дасылаў запрашэнні, дапамагаў з афармленнем дакументаў і даваў парады наконт пераезду. Аднак гэтыя дзеячы ў Венесуэлу не пераехалі.

У 1953 годзе Дудзіцкі ўжо займаў кіраўнічую пасаду ў Эксперыментальным цэнтры Нацыянальнага аграрнага інстытута Венесуэлы.Юрэвіч Л. Містычная вандроўка // Літаратура і мастацтва. — 2011. У 1955 годзе яму прапанавалі ўзначаліць беларускую рэдакцыю радыё «Вызваленне», і ў наступным годзе ён пераехаў у Мюнхен. Падрабязных звестак пра далейшую дзейнасць Аб’яднання беларусаў у Венесуэле ў даступных крыніцах няма.

Акрамя Дудзіцкага, успаміны беларускіх пасляваенных эмігрантаў згадваюць і іншых беларусаў, якія пераехалі ў Венесуэлу, аднак гісторыя гэтай невялікай супольнасці застаецца даследаванай фрагментарна.Юрэвіч Л. Вырваныя бачыны. Да гісторыі Саюзу Беларускае Моладзі. — Нью-Ёрк, 2001.

Кантрактныя спецыялісты ў XXI стагоддзі

Новая хваля беларускай прысутнасці ў Венесуэле ўзнікла ў 2000-я гады і мела іншы характар: гэта была пераважна не сталая эміграцыя, а часовая працоўная міграцыя, звязаная з беларуска-венесуэльскімі эканамічнымі праектамі.

У канцы 2010 года ў прэсе паведамлялася пра некалькі соцень беларусаў, якія працавалі ў Венесуэле, пераважна ў будаўнічай сферы.Сколько зарабатывают белорусские строители в Венесуэле? // Комсомольская правда. — 16 снежня 2010. У лістападзе 2011 года супрацоўніца аднаго з беларускіх праектаў паведамляла, што толькі на яе праекце працавалі каля 50 беларусаў: 15 у Каракасе, астатнія — на будоўлі ў Барынасе. Паводле яе слоў, у краіну рэгулярна прыязджалі новыя архітэктары, інжынеры і электрыкі.

Беларускія спецыялісты ўдзельнічалі ў будаўніцтве жылля і вытворчых аб’ектаў, газіфікацыі, абслугоўванні нафтавых праектаў, а таксама ў працы прадпрыемстваў, звязаных са зборкай беларускай тэхнікі.Без Чавэса беларуска-венесуэльскае сяброўства хутка згасла // Радыё Свабода. — 10 студзеня 2017. У публікацыях другой паловы 2010-х гадоў адзначалася, што ў перыяд найбольшай актыўнасці праектаў у афіцыйных крыніцах фігуравала ацэнка ў «некалькі тысяч» беларускіх кантрактнікаў — будаўнікоў, інжынераў, архітэктараў, спецыялістаў газавай і нафтавай галіны. Адначасова падкрэслівалася, што сістэматызаванай статыстыкі пра колькасць беларусаў у Венесуэле не існавала.

Да другой паловы 2010-х гадоў колькасць беларускіх кантрактных работнікаў істотна скарацілася разам са згортваннем або скарачэннем значнай часткі сумесных праектаў.Без Чавэса беларуска-венесуэльскае сяброўства хутка згасла // Радыё Свабода. — 10 студзеня 2017.

Колькасць Адзіная вядомая гістарычная агульная ацэнка беларускай эміграцыі ў Венесуэле адносіцца да 1949 года, калі прадстаўнікі Ураду БНР ацэньвалі яе ў 150 чалавек.

Звесткі 2000-х і 2010-х гадоў непасрэдна з гэтай лічбай не супастаўляльныя: яны датычацца пераважна грамадзян Беларусі, якія часова працавалі ў Венесуэле паводле кантрактаў, а не колькасці этнічных беларусаў або сталых жыхароў беларускага паходжання. У 2019 годзе адзначалася адсутнасць сістэматызаваных звестак пра тое, колькі беларусаў жыве і працуе ў краіне.

Вядомыя прадстаўнікі Уладзімір Дудзіцкі (1911 — пасля 1976) — беларускі паэт, празаік, публіцыст і грамадскі дзеяч; жыў у Венесуэле з 1949 года, заснавальнік Аб’яднання беларусаў у Венесуэле.

Літаратура Гардзіенка Н., Юрэвіч Л. Рада БНР (1947—1970): Падзеі. Дакументы. Асобы. — Мінск: Кнігазбор, 2013. — 648 с. — (Бібліятэка Бацькаўшчыны; кн. 22). — ISBN 978-985-7089-07-9. Дудзіцкі У. Творы / укладанне, прадмова і бібліяграфічны каментарый Л. Юрэвіча. — Мінск: Лімарыус, 2010. — 398, с. — ISBN 978-985-6968-08-5. Huhn S. Rethinking the Postwar International Migration Regime from the Global South: Venezuela in a Global History of White Immigration // Itinerario. — 2022. — Vol. 46, № 2. — P. 214—232. — DOI: 10.1017/S0165115322000122.

Гл. таксама Беларуска-венесуэльскія адносіны

Катэгорыя:Беларуска-венесуэльскія адносіны Катэгорыя:Беларуская дыяспара Катэгорыя:Насельніцтва Венесуэлы