Каменото време на територијата на денешна Полска се дели на палеолит, мезолит и неолит. Палеолитот се протегал од околу 500.000 до 8000 п.н.е. Палеолитот е поделен на периоди, ран палеолит, од 500.000 до 350.000 п.н.е., среден палеолит, од 350.000 до 40.000 година п.н.е., доцен палеолит, од 40.000 до 10.000 п.н.е. и завршен палеолит, од 10.000 до 8000 година п.н.е. мезолитот траел од 8000 до 5500 година п.н.е., а неолитот од 5500 до 2300 година п.н.е. Неолитот се дели на вистински неолит, од 5500 до 2900 година п.н.е., и бакарно време, од 2900 до 2300 година п.н.е.

Ерата на каменото време траела 800.000 години и вклучувала три различни вида на луѓе: хомо еректус, хомо неандерталенсис и хомо сапиенс. Културите од каменото време се движеле од раните човечки групи со примитивни алатки до напредни земјоделски општества, кои користеле софистицирани камени алатки, граделе утврдени населби и ја развивале металургијата на бакар. Како и на други места во источна и централна Европа, човечките култури од каменото време поминале низ фазите познати како палеолит, мезолит и неолит, при што секоја од нив донела нови усовршувања на техниките за изработка на камени алатки. Активностите на човекот во палеолитскиот период (најраните наоѓалишта се стари околу 500.000 години) биле повремени поради периодите на глацијација. Со рецесијата на последното глацијација, општото затоплување на климата и резултирачкото зголемување на разновидноста на еколошката средина биле карактеристични за мезолитот (од 9000-8000 година п.н.е.). Неолитот ги донел првите населени земјоделски заедници; нивните основачи мигрирале од областа на реката Дунав (од 5500 година п.н.е.). Потоа, домородните пост-мезолитски популации, исто така, го усвоиле и го развиле земјоделскиот начин на живот (од 4400 до околу 2000 година п.н.е.).

Палеолит

Глацијација Постудените (глацијални) и потоплите (меѓуглацијални) периоди на плеистоценот во Полска почнале со глацијацијата на Јужна Полска (глацијација на реката Сан, до 450.000 година п.н.е.), проследено со мазовскиот меѓуглацијален период (450.000 до 370.000 година п.н.е.), среднополскиот меѓуглацијален период (370.000-128.000 година п.н.е.), емскиот меѓуглацијален период (128.000 до 115.000 п.н.е.) и Висланскиот меѓуглацијален период (115.000-10.000 година п.н.е.).

Хомо хајделбергенсис Наодите во пештерата Тунел Виелки посочуваат остатоци од Хомо хајделбергенсис кои датираат од 450.000-550.000 година пред нашата ера.

Хомо еректус Населбите на Хомо еректус на полските територии се појавиле подоцна отколку во климатски попријатните региони на јужна и западна Европа и зависеле од повторливите епизоди на ледење. Камповите на Homo erectus, собирачи-ловци, заедно со примитивните камени алатки на нивните жители (секачи и микролити), коските на големите цицачи што ги ловеле и рибите што ги фаќале, биле пронајдени под седиментите од периодот на ледење на реката Сан во Тржебница и се стари околу 500.000 години. Помлади локалитети поврзани со истиот вид се пронајдени во Руско во близина на Стржегом, лоциран, како Тржебница, во регионот Долна Шлезија. Ова ги претставува микролитските комплекси од раниот палеолитски период. Хомо еректус, порано познат како Питекантропус еректус, бил вид на рани луѓе.Piotr Kaczanowski, Janusz Krzysztof Kozłowski - Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.) (Oldest history of Polish lands (until the 7th century)), Fogra, Kraków 1998, , p. 55-58

Хомо неандерталенсис Денес често се смета за посебен вид, неандерталецот живеел во јужната половина на Полска за време на средниот палеолит, односно помеѓу 300.000-40.000 година п.н.е. Пронајдени се разни реликвии и се разликуваат различни неандерталски култури. Ахелските секири од Шлезија, кои датираат од пред 200.000-180.000 години, се помеѓу постарите алатки. Спорадични групи неандерталци-ловци-собирачи навлегле во јужна Полска и за време на еемскиот меѓуглацијален период, 128.000-115.000 п.н.е. Испитувањето на локалитетите на културата Микоквиен-Прадник (комплекс Источен Микоквиен) во долината на реката Прадник северно од Краков и во Зволен во близина на Радом од околу 85.000 до 70.000 година п.н.е. (рана фаза од периодот на глацијација на Висла) покажува дека некои неандерталци биле колективни ловци, способни да убијат бројни големи цицачи карактеристични за студената плеистоценска клима и да го обработуваат месото, кожата и коските користејќи специјализирани алатки.

Хомо сапиенс Хомо сапиенс вистински (Хомо сапиенс, Кромањонски тип) се појавил во доцниот палеолит, којшто траел од 40.000 до 9.000 година п.н.е. Во текот на најстудениот дел од овој период на ледено време, од 20.000 до 15.000 година п.н.е., луѓето не живееле во Полска. Вториот, потоплиот дел, по климатскиот дисконтинуитет и повторното појавување на луѓето, се важи за доцен палеолит.

Луѓето од горниот палеолит се специјализирале за организиран, групен лов на големи цицачи; понекогаш гонеле и туркале цели стада во стапици. Нивните нутритивни потреби во голема мера биле задоволени со консумирање месо, бидејќи вегетацијата била ограничена на тундра и степа, а земјиштето било покриено со мраз и снег (последно ледење на Висла) подолги периоди. Пософистицираните методи за изработка на алатки резултирале со производство на долги (некои над 60 сантиметри), тесни и остри парчиња кремен. Во пештера во близина на Нови Тарг (источно -граветска култура), пронајден е 30.000 години стар бумеранг, најстариот на светот. Тоа е во облик на полумесечина 70 предмет долг см со фина завршница, направен од мамутски бивни. Мамутите биле ловени во областа Краков во периодот од 25.000 до 20.000 година п.н.е. Исто така, 30.000 години се стари сечилата од типот Младеч од орињачката култура, направени од коска, пронајдени во Вјержховие, Краковски округ.

Во пештерата Борсук во близина на Краков (јужна Краковско-Ченстоховска Висорамнина) бил пронајден гроб на 18-месечно дете, стар 27.500 години, комплетен со погребни подароци и декоративни артефакти, привезоци и ѓердани направени од заби на големи копитари. Се претпоставува дека било најстарото намерно погребување пронајдено во Полска.

Ридно е комплекс од археолошки локалитети долж долината на реката Камиена помеѓу Скаржиско-Камиена и Вачок. На тоа место биле лоцирани неколку стотици палеолитски кампови, што го прави најголемата акумулација на вакви наоди во светот. Тие се протегаат во текот на повеќе периоди, почнувајќи со мустериската (неандерталска) култура, по што следува хамбуршката култура на ловци на ирваси. Последниот палеолит е претставен таму со културата Коморница, именувана по село во округот Легионово. Најпознатите доцнопалеолитски кампови во областа, кои вклучуваат и некои колиби со закопани површини, им припаѓале на луѓето кои се занимавале со рударство на хематит, од која се правел окер пигмент што се користел за сликање на телото. Црвената боја била широко распространета, поради што во Ридно се наоѓаат карпи и минерали со потекло од далечни региони на денешна Полска, Словачка и Унгарија. Парчињата „чоколаден“ кремен донесени во оваа област за преработка биле складирани во количини што секогаш биле повеќекратни од три. Поради ова и други докази, се верува дека палеолитските луѓе развиле систем на броење базиран на овој број. Културно место од Хамбург од 12.600 година п.н.е. со шатори, логорски оган и направи за печење месо од камен биле откриени во Олбрахчице, округ Вшова.

Богат извор на доцнопалеолитски наоѓалишта и артефакти ( магдаленската култура од 14.500 година п.н.е.) е долината на реката Прјодник. Пештерата Машичка содржела остатоци од типична (во тоа време) општествена единица од неколку семејства, од 20-30 луѓе, како и бројни алатки и други артефакти од нивната култура, вклучувајќи украсени коскени прибори. Остатоци од живеалиште од магдаленската култура старо 15.000 до 17.000 години (куќичка со траги од потпорни столбови, огниште и увезени материјали) биле пронајдени неодамна во Ќмелов, округ Островјец Свјетокржиски. Траги од помлади (финален палеолит) кампови идентификувани со културите Свидерија, Федермесер и Аренбург биле пронајдени во Старе Марзи во близина на Швјеце, меѓу другото.

Средно камено време Средното камено време(мезолит) траело од 9000 година п.н.е. (брзо затоплување на климата) до 5500 година п.н.е. (пристигнување на првите земјоделци од областа на реката Дунав). Тоа бил последниот период кога економијата за производство на храна била комплетно опортунистичка, заснована на асимилација на растителен и животински материјал што се наоѓа во природата, односно собирањето и ловот. Поради потоплите температури, се развиле сложени шумски екосистеми и мочуришта, а оваа природна разновидност барала нови стратегии за лов и риболов. Како нови популации навлегувале во Полска од запад, ловците и рибарите, кои работеле индивидуално или во мали групи, морале да ги бркаат големите и малите животни користејќи стапици, копја, лакови и стрели, чамци и опрема за риболов, како и кучиња. Жените собирале корења, билки, ореви, птичји јајца, мекотели, овошје или мед, што можеби било уште поважно од ловот. Мезолитските човечки населби станале доста бројни и до крајот на овој период економијата на берба во природата станала многу развиена. Алатките и уредите биле изработувани од материјали како што се камен (рудници за кремени се пронајдени на северниот крај на планините Швјетокрши), коска, дрво, рог или растителен материјал за јажиња и кошници, а вклучувале и фини прибори како што се куки за риболов и игли за шиење. Фигурите на животни биле изработени од килибар. Барем за време на подоцнежниот мезолит, мртвите биле ставани во гробови и опремени со познати предмети од нивната околина. Еден таков добро зачуван гроб на некој очигледно изработувач на алати, заедно со неговите алатки и други предмети, бил пронајден во Јаниславице во близина на Скјерњевице и датира од 5500 година п.н.е.

Неолит

Вовед во земјоделството - дунавски култури на земјоделски заедници Раната неолитска ера почнала во речиси 5500 година п.н.е. заедно со доаѓањето од среднодунавската област на луѓе кои чувале добиток, одгледувале земјоделски култури, изработувале грнчарија и алатки со мазни површини. Нивните претходници кои обработувале земја доаѓале на Балканот, а подоцна и во областа на Дунав од Мала Азија, почнувајќи илјада години претходно. Тие ги формирале првите населени рурални заедници, со што го создале најфундаменталниот цивилизациски напредок.

Првичните новодојденци ја претставувале културата на врвчестата грнчарска уметност. Нивната униформна култура преживеала во Полска во својата оригинална форма сè до околу 4600 година п.н.е. И покрај големото влијание што го направиле, првите бранови дошле во мал број - стотици, или најмногу неколку илјади луѓе, судејќи според големината на познатите населби. Тие населувале главно плодни почви на јужните висорамнини и речните долини подалеку на север, сè до Балтичкото Море. Тие живееле заедно со побројните староседелци кои сè уште го следеле мезолитскиот начин на живот, но за време на културата на врвчестата грнчарија немало многу интеракција, бидејќи двете групи живееле во различни средини. Нивните села се состоеле од неколку, но понекогаш и до десетина правоаголни заеднички долги куќи, некои долги над 30 метри, потпрени на дрвени столбови, од кои најстарите потекнуваат од регионот Долна Шлезија. Една таква локација од околу 5000 година п.н.е. е откриена и во Олшаница, која денес се наоѓа на западниот крај од Краков, веднаш во рамките на градот.

Во последниве години биле ископани големи дунавски комплекси во областа Тарговиско и Шаров (округ Виеличка) на плодните лоесиски ридови. Населбите, кои вклучувале масивни куќи по изградбата, долги дури и над 50 метри, како и индустриски објекти, континуирано се протегале на земјиште долго повеќе од три километри. Некои од идентификуваните структури функционирале заедно, како што било случај кога зградите биле поврзани со двор и заштитени со заедничка ограда.