Освојувањето на Родос од страна на болничарите — се случило во 1306–1310 година. Витезите Болничари, предводени од големиот мајстор Фулк де Виларе, се истовариле на островот во летото 1306 година и брзо го освоиле поголемиот дел од островот, со исклучок на градот Родос, кој останал во византиски раце. Императорот Андроник II Палеолог испратил засилување, што му овозможило на градот да ги одбие првичните напади на болничарите и да истрае сè додека не бил освоен на 15 август 1310 година. Болничарите ја преместиле својата база на островот, кој станал центар на нивните активности сè додека не бил освоен од страна на Отоманското Царство во 1522 година.
Извори
Освојувањето на Родос од страна на Витезите Болничари било раскажано од голем број извори со различни детали и веродостојност. Најсигурните извори го вклучуваат современиот византиски историчар Георги Пахимер, чија Историја се протега само до 1307 година, и различните биографии на папата Климент V (владеел 1305–1314), кои нудат различни детали, но не се контрадикторни и генерално се веродостојни. Овие се дополнети со голем број на папски уредби и преписки во архивите на Светата столица и Арагонската круна, како и француската хроника на Жерар де Монреал од 14 век (позната како Хроника на Тирскиот темплар) и италијанските хроники на Франческо Амади и Флорио Бустрон од 16 век. Тие главно се занимаваат со активностите на Кипар и проблематичните односи помеѓу Болничари и лузињанските кралеви на островот, и не се многу веродостојни како истории, бидејќи содржат многу популарна традиција и анегдотски или легендарни информации.
Контроверзност околу датумот Долго време се верувало дека хронологијата на освојувањето се одвивала во две фази, со првото истоварување и освојување на островот во 1306 година и конечното освојување на градот Родос во 1310 година. Сепак, францускиот научник Жозеф Делавил Ле Рул, во својот магистерски труд „Cartulaire général de l'Ordre des Hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem“ (1100–1310), потпирајќи се на записот на Пахимер (кој го сместил освојувањето во април 1308 година) и извештаите за двегодишна опсада во кипарските хроники, заклучил дека датумот на освојувањето на градот Родос бил 15 август 1308 година, датум кој тогаш го користеле повеќето научници кои се занимавале со крстоносните војни и витезите болничари. Збунетоста во однос на различните датуми дадени од хроничарите резултирало со неколку предлози за тоа кога се предал главниот град на Родос: иако датумот 15 август, како голем религиозен празник, се чини сигурен, годината кога се случило ова варирала, при што современите научници сугерираат некоја година измеѓу 1306 и 1310.
Последици
По завршувањето на битката, болничарите го преместиле својот манастир и болница од Кипар на Родос. Тие вложиле напори да привлечат латински доселеници, за да се надополни локалното население кое се намалило на околу 10.000, но и за да се обезбедат луѓе за воена служба. Редот не губел време и започнал воени операции во областа: спроведувајќи папска забрана за трговија со мамелучкиот Египет, витезите не се двоумеле да заробат дури и џеновски бродови, иако Џенова помогнала во освојувањето. Следел краток сојуз на енова т Ментеше, но болничарите постигнале значајна победа над вторите во 1312 година. Во исто време се зголемиле тензиите со Венеција, бидејќи болничарите го зазеле Карпатос и други острови контролирани од Венеција. На крајот, болничарите постигнале договор со двете италијански поморски сили, а заземените острови биле вратени во Венецијнаво 1316 година. Големиот учител Алберт од Шварцбург ја предводел морнарицата на болничарите до победи против Османлиите во 1318 година и во Битката кај Хиос во 1319 година, по што го вратил островот Лерос, чие грчко население се побунило и ја обновило византиската власт. Следната година, болничарите ја поразиле османлиската флота од осумдесет бродови, спречувајќи ја инвазијата на Родос. Со овој успех, контролата на болничарите врз островот била обезбедена за следниот век.
Наводи
Извори
Категорија:Опсади на Византија Категорија:Битки на Малтешкиот ред