Атинска Ривиера (грчки : Αθηναϊκή Ριβιέρα) — крајбрежна област во јужните предградија на Атина, Грција, која се протега од Пиреј до Сунион и Лаврио. Се наоѓа на околу 16 километри од центарот на Атина, протегајќи се од јужните предградија на Атина до најјужните точки на Атика.
Историја
Модерна ера Од 1920-тите, грчката влада планирала реставрација на Ривиерата, но политичката нестабилност не го дозволила тоа. Во 1954 година, весникот „Катимерини“ објавил статија во која се тврди дека Глифада и Вула би можеле да станат попопуларни од Француската ривиера во наредните години. Во 1957 година, планот за развој на Атинската ривиера започнал со создавањето на „Астерија“ во Глифада, а областа постепено почнала да станува популарна меѓу Атињаните, исто така, преку помош на грчкото кино. Плановите за изградба на највисоката зграда во Грција, која ќе се вика Кула на Атинската ривиера, се во тек.
Антички времиња Пиреј е населен уште од 26 век п.н.е. Во античка Грција, Пиреј добил важност со своите три длабоководни пристаништа, главното пристаниште Кантар и двете помали Зеа и Минхија, и постепено го заменил постарото и плитко пристаниште Фалерон, кое било запуштено. Во 493 година п.н.е., Темистокле ги започнал утврдувачките работи во Пиреја, а подоцна им советувал на Атињаните да го искористат стратешкиот потенцијал на неговите природни пристаништа наместо да го користат песочниот залив Фалерон. По втората персиска инвазија на Грција, Темистокле ги утврдил трите пристаништа на Пиреја и ги создал неосоикоите (бродови); Темистоклиските ѕидини биле завршени во 471 година п.н.е., претворајќи го Пиреј во големо воено и трговско пристаниште.
Градското утврдување подоцна било дополнително зајакнато со изградбата на Долгите ѕидини под водство на Кимон и Перикле, со што се обезбедил патот на пристаништето (Пиреј) до главниот град на Атина. Во меѓувреме, Пиреј бил повторно изграден според планот на архитектот Хиподам од Милетски, познат како Хиподамов план, а главната агора на градот била именувана по него во негова чест. Како резултат на тоа, Пиреј процветал и станал пристаниште со висока безбедност и голема трговска активност, како и град кој бил полн со живот.
За време на Пелопонеската војна, Пиреј го доживеал својот прв пораз. Во втората година од војната, првите случаи на атинска чума биле регистрирани во Пиреј. Во 404 година п.н.е., спартанската флота под водство на Лисандар го блокирала Пиреј, а потоа, Атина им се предала на Спартанците, ставајќи крај на Делскиот сојуз и на самата војна. По враќањето на демократијата, Конон ги обновил ѕидините во 393 година п.н.е., го основал храмот на Афродита Еуплоја и светилиштето на Зевс Сотир и Атена, и го изградил познатиот Скеуотика (арсенал) на Филон, чии урнатини се откриени во пристаништето Зеа.
Реконструкцијата на Пиреј продолжила за време на периодот на Александар Македонски, но ова оживување на градот било задушено од Римјанецот Луциј Корнелиј Сула, кој го освоил и целосно го уништил Пиреј во 86 година п.н.е. Уништувањето било завршено во 395 година од страна на Готите под водство на Аларик I. Пиреј бил доведен до долг период на опаѓање кој траел петнаесет века. За време на византискиот период, Пирејското пристаниште повремено се користело за византиската флота, но било далеку од главниот град Цариград.
Во Вулијагмени се ископани урнатини од Храмот на Аполон Зостер, кои можат да се видат на јавната плажа на хотелот „Астир“. Според легендата, кога Лето требало да ги роди Аполон и Артемида, таа избегала превртувајќи се од болка во Делос. Други остатоци од рано човечко живеење пронајдени на Ривиерата вклучуваат темели на згради од неолитското и бронзеното време и насип од 5 век пред нашата ера.
Во античко време, Глифада била дема позната како Аиксон (). Денес, во Глифада се наоѓаат голем број ноќни клубови, луксузни ресторани и продавници. Може да се каже дека е една од нај„американизираните“ атински општини, бидејќи американска воздухопловна база се наоѓала во близина на Елинико до почетокот на 1990-тите.
Храмот на Посејдон во Сунион е изграден во периодот од 444 до 440 година п.н.е. и е еден од главните споменици на Златното доба на Атина. Издигнат е над морето на висина од речиси 60 метри. Архаичниот храм веројатно бил уништен во 480 година п.н.е. од страна на персиските трупи за време на инвазијата на Ксеркс I во Грција. Откако го победиле Ксеркс во поморската битка кај Саламина, Атињаните поставиле цела заробена непријателска триера (воен брод со три реда весла) во Сунион како трофеј посветен на Посејдон.Herodotus, Histories, VIII.121. Храмот на Атена Сунија во Сунион е изграден во 470 година п.н.е., заменувајќи постара градба од 6 век. Неговата архитектура била необична бидејќи имала колонада на јужната и источната, но не и на западната или северната страна, особеност спомената од Витрувиј.Sounion, Temple of Athena (Building) (Perseus Project)
Главни области Според Грчката национална туристичка организација, главните области на Атинската ривиера се: Заливот Зеа, Марина Фливос, Глифада, Вула, Вулијагмени, Лагониси, Варкиза, Анависос и Сунио.
Развој Грција почнала да го развива подрачјето на поранешниот аеродром во Атина во Елинико во наредните години. Работата на Метрополитниот парк Хеленикон започнал во јули 2020 година. Во него ќе се наоѓа хотелот и казиното „Хард Рок“ во Атина, кој ќе стане првото интегрирано одморалиште во континентална Европа кога по неговото отварање во 2027 година.Hard Rock International Breaks Ground on Hard Rock Hotel & Casino AthensThe Ellinikon Park Развојот ќе вклучува и луксузни хотели, конференциски и рекреативни објекти на напуштената локација на аеродромот, како начин за понатамошно зголемување на инвестициите во Грција и привлекување повеќе посетители на Атинската ривиера.
Се проценува дека околу 10 милијарди евра би биле инвестирани во развојот и реставрацијата на Елинико и Атинската ривиера. Проектите за реставрацијата ставаат крај на падот на цените на недвижностите во споредба со другите области на Атина, а агентите за недвижности (главно од Кина и Турција) биле многу активни во областите околу Атинската ривиера.
Според „Блумберг“, Атинската ривиера може да ѝ помогне на туристичката индустрија во Грција со речиси двојно зголемување на приходите од туризмот што ќе се постигнат со понатамошен развој на ривиерата. Се проценува дека проектите за реновација ќе привлечат многу професионалци како што се готвачи, рецепционери и разни експерти за угостителство.
Понатаму, постојат планови за развој на луксузни објекти кои ќе интегрираат елементи од грчката култура во и околу областа Елинико во наредните години, но во моментов не се познати многу детали за точната структура на проектот што ќе се одвива во следните неколку години.
Клима Атинската ривиера ужива во блага клима во текот на целата година со просечна годишна температура до . Се смета за најтопло подрачје во континентална Европа.
Според Кепеновата класификација на климата, Атинската ривиера има топла полусува клима (BSh) и се наоѓа во преодната зона помеѓу оваа клима и жешката летна медитеранска клима (Csa) на центарот на Атина. Според податоците обезбедени од Грчката национална метеоролошка служба, Елинико, кој се наоѓа на Ривиерата, има маргинална степска клима (BSh) што се граничи со медитеранска клима (Csa). Пиреја, пристанишниот град на Атина, исто така спаѓа во категоријата степска клима (Кепенова класификација на климата BSh) според климатскиот атлас објавен од Грчката национална метеоролошка служба.
Анависос е најсушната област во континентална Грција, полуостровот Атика и атинската ривиера со околу 290 мм годишни врнежи.
Пристап од центарот на Атина
Со трамвај
Линија Т6 од Синтагма кон станицата Пикродафни Линија Т7 од Пиреја (станица Акти Посејдонос) кон Вула (станица Асклипио Вулас)
Со автобус
Линија А1 (Пиреја-Вула) Рута А2 (Акадимија-Вула) Маршрута Б2 (метро станица Сиггру Фикс-Аг. Космас) Маршрута 122 (метро станица Аргируполи-Саронида) Рута 123 (Саронида-Анависос-Палаја Фокеа)
Наводи
Категорија:Статии со извори на француски (fr) Категорија:Атина