Јован Стефан (; † по 1339/1343, најверојатно пред 1357 година) бил цар на Бугарија од 1330 до 1331 година. Припаѓал на династијата Шишмани и владеел околу осум месеци, во период на длабока политичка криза по поразот на Бугарското Царство во битката кај Велбужд. Неговото кратко владеење завршило со дворски преврат, по кој на престолот се искачил Јован Александар.
Потекло Јован Стефан бил најстар преживеан син на царот Михаил Шишман и неговата прва сопруга Ана Неда, ќерка на српскиот крал Стефан Урош II Милутин. Преку татко му потекнувал од династијата Шишмановци, а преку мајка му бил поврзан со српската династија Немањиќи.
По стапувањето на Михаил III Шишман на бугарскиот престол во 1323 година, според дел од постарата историографија, Јован Стефан бил прогласен за совладетел. Меѓутоа, поновите истражувања ја доведуваат во прашање оваа претпоставка и сметаат дека монетите врз кои се темели таквото толкување можеби биле издадени подоцна како комеморативни емисии. Во 1324 година, кога Михаил III Шишман се развел од Ана Неда и се оженил со византиската принцеза Теодора Палеологина, Јован Стефан заедно со мајка му бил оттурнат од наследството и испратен во прогонство.
Искачување на престолот На 28 јули 1330 година Михаил III Шишман бил тешко ранет во Битката кај Велбужд против српската војска на кралот Стефан Урош III Дечански и набргу потоа починал. По неговата смрт, бугарските болјари започнале преговори со српскиот владетел. Како компромисно решение, за цар бил прогласен Јован Стефан, кој истовремено бил син на починатиот бугарски владетел и внук на српскиот крал.
Поради неговата младост и ограниченото политичко искуство, значително влијание врз управувањето имале неговата мајка Ана Неда и нејзиниот брат, српскиот деспот Белаур. Ваквата состојба предизвикала незадоволство кај дел од бугарската властела, која стравувала од зголемено српско влијание во државата.
Владеење Владеењето на Јован Стефан било обележано со внатрешна нестабилност и надворешни закани. Византискиот цар Андроник III Палеолог ја искористил слабата положба на Бугарија и започнал поход со цел да ги врати териториите загубени во претходните судири и да ги заштити интересите на неговата сестра Теодора Палеологина, вдовицата на Михаил III Шишман.
Во исто време, во Трново се засилило незадоволството против власта на Јован Стефан. Голем дел од болјарите сметале дека државата е премногу зависна од Србија и дека е потребен посилен владетел кој ќе ја обнови политичката стабилност.
Симнување од престолот Во март 1331 година бугарските болјари организирале дворски преврат. Јован Стефан бил симнат од престолот, а за нов цар бил прогласен неговиот братучед Јован Александар, деспот на Ловеч.
По превратот Јован Стефан и Ана Неда побегнале во Србија. Подоцна престојувале во Дубровник, а според некои извори и во Неапол. Последните сигурни податоци за Јован Стефан потекнуваат од средината на XIV век, по што исчезнува од историските извори. Се претпоставува дека починал помеѓу 1339 (или 1343) и 1357 година.
Категорија:Бугарски монарси